11 Şubat 2018’de HDP kongresi var. HDP mahallesinde gecikmiş, gecikmiş olmasına rağmen tutarsız, güçsüz ama yine de anlamlı ilginç tartışmalar, açıklamalar var. Kongreler önemlidir elbette. Genel başkanlığın, MYK’nın, PM’nin daha heyecanlı geçmesine en önemli sebeplerden biri yerel ya da genel seçimlerde partinin başarılı olabilme potansiyeli olsa gerek. Bu heyecan kongre dışında ve öncesinde başlar kesin sonuçlar açıklanana kadar devam eder. Kongreler izlenen politikalar ile yüzleşme, yeni yüzlere fırsat verme ve aynı zamanda yapılacak politikaların tespiti açısından önemlidir. Yapılan konuşmalar söylemler de aynı zamanda partinin tutum ve politikalarını anlamada da yardımcı olur, analizcilere ya da takipçilere. HDP kongresi Demirtaş’ın aday olmama isteği üzerine partisinin veya arkadaşlarının yaptığı “teknik olarak zor” şeklindeki ilginç açıklamalar ile Hasip Kaplan’ın attığı “sakın ha” diye başlayan twitleri önemli bir tartışma yaratmış olsa da HDP’de liderin veya herhangi bir pozisyondaki yetkilinin belirleyici bir önemi olmadığı kanaatindeyim; ancak bu yazının mevzusu bunlar değil. HDP’nin önemli yüzlerinden ve açıkçası Kürtler arasında hatırı sayılır bir saygınlığı da olan parti sözcüsü Ayhan Bilgen ile birçok görevde bulunmuş Ahmet Türk’ün yaptığı açıklamalar esasen kimin genel başkan ya da MYK’da yer alacağından daha önemli olsa gerek.

Gazeteduvar haber sitesinin parti sözcüsüne dayandırdığı habere göre HDP birçok konferans yapmış ve kongrede partinin mevcut durumu ve eksikler ele alınarak, öz eleştiri yapılmış, yeni döneme dair politikalar önerilmiş ve hafta sonu Ankara’da yapılan merkezi kongrede de yerellerden gelen değerlendirmeler ele alınarak Kongre’ye taşınacak başlıklar belirlenmiş… Bütün bunları yapabilmişse özelde Kürt siyaseti açısından genelde ise Türkiye demokrasisi açsından önemli bir iş yapmış olacaklar; ancak bunu yapabildiklerini ya da eksiklerin, yapıldı denilen öz eleştirilerin kongreye taşınabileceğini, kongrede ifade edilen hatalar ile yüzleşip eksiklerin farkında olduğu inancını yaratacak ve bu eksikleri giderebilecek bir politik söylem ya da hat oluşturabileceklerini sanacak kadar acemi ya da saf olmamak gerekir. Zira yapamadıkları yapamayacaklarının teminatı olsa gerek.  Birçok örnekten bir tanesi Demirtaş ilk cezaevine girdiğinde büyük bir barış planı üzerinde çalıştığı, bunu yapılacak olan 20 Mayıs Olağanüstü kongresinde açıklanacağı ifade edilmişti. Ancak bu planın akıbeti bunu ifade edenler tarafından da takip edilmedi. Bu olağan kongrede de zaten bu plandan bahs edilmiyor artık.

Ayhan Bilgen’in önemli gördüğüm ve aynı zamanda kongreye taşıyamayacağını iddia ettiğim tespitlerine gelince; haklı bir şekilde demektedir ki “Siyasetçinin sorumluluğu, sorunları en az bedel ödenerek çözebilme konseptini geliştirmektir. Yaşamı, demokratik çözümü, karar alma süreçlerinin temel ekseni haline getirmek, HDP’nin varlık sebebi ve en temel iddiasıdır.” Bu ifadelere yönelik bir eleştirim yok; ancak “HDP ve yetkilileri bu sorumluluğu, bu kuruluş amacı olarak iddia edilen amaçlarını hedeflerini neden yerine getiremedi?” diye sormak bu ve benzeri eleştiri ya da soruları çoğaltıp sormak gerekiyor. Ve muhtemelen kendisi de bu eleştirinin farkında olacak ki aynı cümlesinin devamında “Bu konuda HDP’den kaynaklanmayan HDP’yi aşan nedenler ve HDP açısından haklı mazeretler… (var)”. Bu kendilerini aşan sorunların, mazeretlerin ne olduğuna değinmiyor; yukarıda da dediğim gibi kongrede de değinebileceklerini beklemiyorum nitekim kendisi de henüz kongreye taşıyıp ve tartışmadan peşinen “bizim mazeretlerimiz var” diyor. Peki, kendilerini aşan nasıl bir sorun vardı? Nasıl bir mazeretleri vardı? Sorumluluklarını yerine getiremeyecek kadar önemli ne yaşandı? O dönemi hatırlamanın bu ve benzeri soruların cevabını bulmakta faydası var. Öncelikle Türkiye siyasî tarihi boyunca hayal edemeyecekleri kadar imkân ve fırsatları vardı.  O dönemde bir devlet olarak Türkiye yetkililerine verilmeyen uluslararası platformdaki randevular Demirtaş ve HDP’ye verilmekteydi. HDP meclisin üçüncü büyük partisiydi, 100’den fazla belediyede yönetimdeydi ve ciddi bir halk desteği vardı. Türkiye’de geniş bir şekilde basında yer alabiliyor ve şu anda haklı haksız karşılaştıkları herhangi bir müdahaleye de uğramamaktaydılar. Yani koşullar onların kendilerini ifade edebilmesine, dertlerini anlatabilmesine Türkiye Cumhuriyeti tarihinde hiçbir dönem olmadığı kadar vardı. Bunların hepsi imkân ve fırsatlardı. Bu imkân ve fırsatlara rağmen parti sözcüsü olarak ifade ettiği sorumluluklarını yerine getirme ve çözüm üretme önünde nasıl bir engel vardı? Bu muazzam imkân ve fırsatlara rağmen tam olarak neydi kendi sorumluluklarını yerine getiremeyecek mazeretler?

Onlar, esasen, ifade ettikleri bu sorumluluk ve çözüm üretebilme kabiliyetini bilerek isteyerek feda ettiler. Çözümün değil; sorunun bir tarafı olmayı tercih ettiler. Nitekim bu hendekler kazılmaya başladığında onlar bu imkân ve fırsatları ifade ettikleri sorumluluklarını yerine getirme, çözüm üretme, diyalog geliştirme, siyasetin terörize edilmesine engel olma… gibi amaçlar için kullanmadılar. İlk olarak Diyarbakır’da yaptıkları acil ve geniş katılımlı bir toplantıda hendeklere destek verilmesi gerektiğini ifade ettiler, daha sonra aynı yöntemle toplanıp “yeteri kadar destek veremedik” diye özür dilediler. Ellerindeki lobi faaliyetlerini imkân ve fırsatlarını PKK’nın kazdığı hendeklerin, sokaklara ve evlere el koymalarının ne kadar haklı olduğunu anlatmak için kullandılar. O dönem ürettikleri ve HDP tarafından çokça dile getirilen en meşhur söylem ”bu bir savunmadır, savunma” olmuştu. Yaptıkları çağrılar ve lobiler ile uluslararası kamuoyundan hükümete müdahale edilmesini istediler. İnsan aklını ve duygularını teslim almak için resim siyaseti dahil başvurmadıkları yol kalmamıştı… Uzatmak istemiyorum, bu kısa özet bile HDP’nin o dönemi kast edip “bizi aşan sorunlar vardı” söylemini ya da açıklamasının yerinde olmadığını göstermek için yeterli, galiba. Haklarını yememek gerekiyor sadece HDP ve yetkilileri de değil; aynı zamanda bütün bileşenleri ve kendilerine yakın olan bütün sivil toplum kuruluşları ile bu imkân ve fırsatlarını PKK hendeklerini desteklemek, onu meşrulaştırmak, hükümetin operasyonlarını itibarsızlaştırmak için kullandılar. Örneğin DTK’nın yetkilisi “Tayyip yargılanacaksın, suçunu fazla artırma” diyordu.

Bugün ise, çıkıp hendek sürecinde yapmadıkları ya da yaptıklarından dolayı getirilen eleştirilere dönemin ruhuna ve gerçekliğine uymayan gerekçeler üretmek yerine onunla yüzleşmek, kendi hataları ve tercihleri sonucunda kendi hareket alanlarını daraltan, Kürt siyasetini tıkayan Türkiye demokrasisine de katkısı olmayan anlayış ve yaklaşımlarını mahkûm etmek, Türkiye’nin önemli yol aldığı Kürt meselesinde yanlışlar ile yüzleşilmesine ve bu meselenin insan hak ve hürriyetleri temelinde çözülmesine katkı sağlayacak bir politik yol ve hat üretmek için, kongre bir fırsattır, aslında. Özeleştiriler yapıldı, yanlışlar eksikler iki gündemimizden biri olacak demek önemli ve anlamlı; ancak bunları günü kurtarmak için ifade etmek yerine özeleştirilerin genel kurula taşınması gerekiyor.

Kongre öncesi parti sözcüsü Bilgen’in ifade ettiği ve kongreye taşınacağını ifade ettiği yukarıdaki açıklamalarının değindiğim sebepler ile tutarsız ve gerçek dışı olmasının yanında Bilgen’in eksiklerin, yanlışların farkında olunması ve kongreye taşıyacaklarını söylemesi de önemlidir. Bunun yanında Bilgen’in açıklamaları kadar önemli ve aslında yine geç kalınmış bir açıklama da deneyimli siyasetçi Ahmet Türk’ten geldi. Onun eleştiri ve çelişkilerine başka bir yazıda yer ayırmak gerekiyor.

Basını izleyebildiğim kadarı ile Afrin operasyonu meselesinde büyük bir mutabakata varmış gözüküyorlar. Medya kararını vermiş gibi duruyor: “Türk ordusu Afrin’e girmeli”. Basında haritalar, taktikler, nutuklar… havada uçuşuyor. Sanırsın savaş üzerine savaş kazanmış orduları yönetmiş kadın erkek komutanlar emekliye ayrılmış da program yapmaya karar vermişler. Gerçekten savaşlar ve ordular yönetmiş komutanlar olsalar bile Afrin operasyonu meselesinde tek taraflı bakıyorlar, bazı olasılıkları iktisatçıların genelde yaptığı gibi sabit varsayıyorlar. Afrin’e yapılacak operasyonun kaç koldan olacağı, Afrin’in nasıl çevrileceği, hangi askeri materyallerin kullanılacağı, kaç günde kazanılacağı gibi meseleler veya sorular “Afrin’de başarılı olunsa dahi sonrası ne olacak?” meselesinden ya da sorusundan daha önemli değildir. Bunu komutanımsı gazeteciler ya da sunucular önemsemese ya da göz ardı etseler bile zamanında savaşlar yönetmiş bir komutan olan Bismarck bunun öneminin farkında olacak ki şöyle demiş: “Süngü ile belki her şeyi yapabilirsiniz, yalnız bir şeyi yapamazsınız: Onun üstüne oturamazsınız”. Bu temelde asıl mevzunun ordu ile ne yapılabileceği değil; sonrasında oluşacak durumun nasıl yönetileceği olsa gerek.

Öncelikle Afrin’e düşünülen ya da yapılacak operasyonun “beka meselesi” söylemi üzerinden tanımlanması doğru bir tanımlama değil. Birincisi gerçekçi değil; çünkü Türkiye’nin böyle bir sorunu yok. Ne PKK’nın varlığı bu sorunun kaynağı olabilir ne de Türkiye’ye komşu yerleşim yerlerinde herhangi bir Kürdî yapılanmanın oluşması ile bu gelişebilir. İkincisi bu söylem Türkiye’nin kendi içinde yaşadığı Kürt meselesi üzerinden bakıldığında Kürtlerin tehdit olarak görüldüğü izlenimi yaratıyor. Bu temelde bu söylem hem AKP’nin Kürt meselesinde yaptıkları iyileştirmeye haksızlık oluyor,  hem de PKK’ye ciddi bir hareket alanı veriyor.

Afrin şiddet ile kendisini var eden, açıkçası Kürtlerin de başına bela olmuş PKK güdümünde olan YPG’nin kontrolünde olan bir alan olarak tanımlanıyor. Gerçekten de Türkiye’nin güvenlik gerekçesi ile yaklaşmasının anlaşılmayacak bir tarafı yok. Bu temelde ifade edilen, Suriye’de güçlenen PKK’nın Türkiye’de oluşturacağı güvenlik tehditleri haksız değil. Ancak Afrin sadece PKK’nın kontrolü üzerinden tanımlanacak, sadece bunun ile açıklanacak bir alan değil. Bunun ile birlikte bu tehdit ya da tehlikenin ortadan kaldırılmasının yegâne yolu orada bir operasyon yapmak mıdır? Ve bu operasyon gerçekten başarılı olunsa bile bu tehdit savuşturulmuş veya ortadan kaldırılmış olunacak mı?

Afrin’in ne olduğunu doğru temellerde tanımlamak gerekiyor. Öncelikle Afrin Kürt nüfusunun yoğun olarak yaşadığı, aldığı göç ile birlikte nüfusu kendi nüfusunu da katlayan yani sivil bir yerleşim alanıdır. Afrin’e komşu bölgelerde yaşanan savaşın doğrudan yaşanmadığı, kentte çatışmanın olmadığı ve komşu bölgelerde yaşanan savaştan kaçan insanların da sığındığı bir yer. Yani kent diğer bölgelere nispeten savaşın doğrudan bir yıkımı ile karşılaşmadı. Diğer taraftan oranın PKK güdümünde yapılanmaların kontrolünde olması PKK’nin zulmüne, uygulamalarına ve politikalarına karşı çıkan başka grupların olmadığı anlamına da gelmiyor. Yani Afrin’i sadece PKK denklemi üzerinden tanımlayan hâkim görüş isabetli durmuyor. Bu nedenle Afrin’e yapılacak bir operasyonun sonuçları bu operasyonun başarılı olmasından daha büyük bir öneme sahip. Bu operasyonun getireceği yeni durumları ya da krizleri yönetmek operasyonun nasıl olacağından daha önemli değil midir? Bu temelde her şeyden önce Türkiye nispeten yaşanan çatışmanın olmadığı yere bir çatışma götürmüş olan taraf olacak. Operasyonun başarılı olması durumunda yönetimin ya da kontrolün kime verileceği ve bunların yerel halk ile yaşayacağı krizlerden doğacak sorunların faturası Türkiye’ye kesilecek. PKK’yi bertaraf etmek için yapılan girişim Türkiye’yi sivil halk ile de karşı karşıya getirebilecek.   PKK’nın kontrolünde olan bölge sadece Afrin değil; PKK burada kontrolünü kaybetse bile kazanan taraf olması muhtemeldir. Çünkü kontrolünü sağladığı diğer yerlerde kendisine rakip olan ve kendi politikalarına karşı tutum geliştiren alternatiflerinin hareket ve meşruiyet alanını daraltmış, eleştiri ve direnişlerini öteleyebilme, onları baskı altına alma fırsatları elde edebileceği de güçlü bir ihtimaldir.  Yani PKK tehdidini bertaraf etmeye giderken PKK’nin Suriye’de kontrol ettiği diğer yerlerde gücünü pekiştireceği düşüncesindeyim. Bunun ile birlikte son yıllarda Türkiye’de yaşadığı yenilgisini de telafi etmede bir araç olarak kullanacağını bilmek için kâhin olmaya gerek yok. Nitekim şimdiden yetkilileri Kürt kimliği ve koruyuculuğu üzerinden propaganda yapmaya başlamış durumdalar. Kürt yerleşim yerine götürülecek bir savaşın yaratacağı sonuçların sadece Afrin’de kalacağını düşünmemek gerekiyor.  Bunun hem AKP içinde siyaset yapan Kürtlere hem de genel itibari ile Türkiye’nin Kürt meselesine yansıması da olacak. “AKP’nin Kürtlere savaş açtığı” algısını nasıl yönetecekler?

Günün sonunda “PKK tehdidini ortadan kaldırmak” ile girilen Afrin’den hem Suriye’de hem de Türkiye’de PKK’nın kazançlı çıkabileceği ihtimali göz ardı edilecek kadar önemsiz değildir. Afrin’e girmek gerçekten kolay olabilir ve orada savaş da kazanılabilir. Bunun yaratacağı sonuçlar mevcut tehlikeden daha büyük bir tehlike yaratabilir ve operasyonun gerekçesini de anlamsız kılabilir. Medyadaki komutanlara bakılırsa bu sonuçlar hesaplanmamış; umarım hükümetin planında hesabında operasyon sonrası oluşacak bu ve benzeri risklerin hesabı vardır.

Bütün bunların ötesinde bu mesele üzerine HDP sözcüsünün yaptığı “iç savaş çıkar” tespiti de tehlikeli bir söylemdir. Birincisi böyle bir şey olmaz; ikincisi bunun olması için yapılacak çağrıların, propagandaların ya da girişimlerin aracısı olmaktan HDP uzak olmalı ve hatta öyle bir durumda bunun karşısında açık bir şekilde durmalıdır.

Hasip Kaplan muhtemelen HDP’li Kürd seçmen arasında en çok fanı olan siyasetçilerdendir. Demirtaş’tan boşalan koltuğa “sakın ha” deyip “yüzde doksan Kürtlerden oy alan HDP’nin başına bir Türk aday olmasın” demiş sosyal medya hesabından.

HDP’nin en çok oy aldığı yerlerde yaş sınırı 13’lere inen insanlar toprağa verilirken de dili tutulup sessizliğe gömüleceğine keşke çıkıp “sakın ha, bu hendekleri vatandaşlarımızın sokaklarına taşımayın”, “sakın ha, vatandaşlarımızın evlerine el koymayın”,” sakın ha, çocuk yaşta insanlarımızın ellerine silah vermeyin” deyip kavga etseydi, şu an olduğu gibi “hesabım hacklenmedi sözlerimin arkasındayım” deseydi, diyebilseydi.

Diğer taraftan Kaplan’ın söyleminin teşkilat içinde ciddi bir rahatsızlık yaratacağını düşünmemek gerekir. Esasen sorun çözülmeyecek, uzlaşılmayacak ve aşılmayacak gibi de durmuyor. Eğer Kaplan ya da bir başkası konumu ne olursa olsun PKK aleyhine bir söz sarf etseydi ve “hesabım hacklenmedi sözlerimin arkasındayım” deseydi işte o zaman kıyamet kopardı.

HDP’nin genel başkanlığı ve herhangi bir teşkilatın emekçi çaycısı da dahil, üstelik oy veren seçmeni de dahil (burada seçmeni, siz doğru okudunuz; çünkü ben de yanlışlıkla eklemedim) PKK ve politikalarını eleştirmediği müddetçe, onunla uyum sürecine girdiği ve giremediği zaman da kendisini “dövüp”, en azından önderliklerinin çok zaman önce yazdığı kişilik çözümlemelerini okuyarak yoğun bir eğitim sürecine girip, öz eleştiri verme yolunu seçtiği müddetçe kişinin cinsiyetinin, dilinin, dininin, sınıfının hiçbir önemi yoktur. Hepsi “halkların kardeşliği söylemi” içinde değerlendirilebilir. Bu sınır korunduğu müddetçe esasen aşılmayacak, hal edilemeyecek bir sorun yoktur. Tolere edilemeyecek bir sorun da değildir.

Abartmıyorum, tiye de almıyorum…

Seçmen, çaycı, meclis üyesi, belediye başkanı, milletvekili ve genel başkan ne olursa olsun PKK’yi eleştirmemesi ve kararlarına uyum sağlayıp en önemli ve hayati mesele buymuşçasına desteklemesidir, önemli olan. Bunu yapmayan seçmen dahil herhangi bir konumdaki insanın kim olduğunun ne olduğunun bir önemi yoktur. Kırmızı, mavi nasıl bir çizgi ise bunun dışında yukarıda dediğim gibi tolere edilemeyecek, aşılamayacak, hal edilemeyecek bir mesele de yoktur. Deprem etkisi yaratacak bir mevzu da yoktur.

Esasen sorun olacak şey PKK ve politikaları hakkındaki düşünceleri ve tavrıdır. Sadece kendi tavrı değildir önemli olan, aynı zamanda arkadaşının tavrına gösterdiği tutum da önemlidir. Belirleyici olan da budur. PKK’yi eleştiren kişi, “acaba” diyen kişi ve üstelik eleştirisinde tavrında direten kişi yeri geldiğinde beraber cop yiyen, gaz yiyen, aynı ranzayı paylaşan yanı başındaki yoldaşı veya eşi, çocuğu, sevgilisi dahi olsa artık her kim ve ne olursa olsun en iyi ihtimal ile ona “hata”sını gösterip onu eğitebiliyorsa, onu bu “yanlıştan” çevirip ya da yanlışını görmesine yardımcı olabiliyorsa da sorun aşılabilir. Ama olur da eleştiride ısrar ederse, “ben bu işi yanlış görüyorum” derse dini, dili, cinsiyeti ne olursa olsun, diğer taraftan arkadaşının dünyasında nasıl bir yer teşkil ediyorsa etsin böyle bir kişi ile ilişkisini kesebiliyor, ona mümkün ise ekmek bile satılmasını engelleyebiliyor, onu yalnızlaştırabiliyor yani cezalandırabiliyorsa geriye kalan her şey teferruattır. Dediğim gibi belirleyici olan esasen dil, din, cinsiyet değildir; PKK kararları hakkında ne düşündüğü, nasıl bir tutum geliştirdiği ve eleştirel bir tutum geliştiren arkadaşı bile olsa ona karşı ne dediği ne yaptığı önemlidir. Geriye kalan her makam, konum, söz teferruattır. Bundan dolayı Kaplan’ın “Türk biri aday olmasın” gibi söylemleri sorun değildir. Aşılır ve beraber yollarına devam ederler…

İdris Baluken, HDP’nin tutuklu milletvekillerinden ve İmralı Görüşme Heyeti’nin daimî üyelerindendi. Tutuklu yargılandığı çeşitli dosyalardan 16 küsür yıl ceza almış. 16 yıl, iki rakamın bir araya gelip yazıldığı ve söylendiği kadar kolay bir süre değil cezaevinde…

İdris Baluken’e verilen cezanın hukukî boyutunu, dosyasını bilmediğimden, değerlendiremeyeceğim. Bunu hukukçular ve dosyasını bilenler daha iyi analiz eder. Yargı süreci bitmiş değil; belki de üst mahkeme bu cezayı çok bulacak, bozacak; bilemiyoruz. Belki de ve muhtemelen çözüm süreci devam etseydi faaliyetleri bile yargılanmazdı.

Bu cezayı tartışmak, kabul etmemek, yanlış bulmak ya da hukukî bulmamak anlaşılabilirdir ve makuldür. Ama buradan yola çıkarak akla ziyan açıklamalar yapmak ve buradan gayri meşru ve gayri ahlâkî bir tutumu aklamaya çalışmak veya meşrulaştırmaya çalışmak iyi niyetli değildir ve aslında rasyonel de değildir.  Bu cezadan yola çıkarak “demokratik siyasete darbe vuruldu”, “Kürtlere siyaset yapmayın deniliyor”, “Kürtlerin iradesine ceza verildi” gibi açıklama, söylem ve tutumlar abartılı, kötü niyetli, tehlikeli, talihsizce ve sorumsuzca yapılıyor. Açıkçası olgulardan yola çıkarsak bir bakıma gerçekçi, samimi ve tutarlı da durmuyor.

Demokratik siyaset neden bitmiş olsun? Bu cezadan dolayı Kürtler neden şiddete başvursun?

Geliştirdikleri tutum ve söylemler esasen demokratik ve meşru bir siyasete inanmadıklarını da yansıtıyor. Gerçekten buna inanıyor olsalardı bir kişiye değil 16 yıl, müebbet hapis verilseydi ve üstelik bütün vekillere bu ceza verilmiş olsaydı dahi demokratik siyaset yollarının tükendiği iddiasıyla şiddet meşrulaştırılmazdı. Demokratik siyaset ve Kürtlerin iradesi adına bu cezadan daha öncelikli söylenecek, tartışılacak ve itiraz edilecek daha önemli ve hayatî birçok şey var. Bunların en başında Baluken dâhil onun temsil ettiği mahallenin, sivil toplum kuruluşlarının tutumu, söylemleri, pratikleri ile PKK’nın söylem, tutum ve şiddeti ile olan ilişkileri geliyor. Çünkü, esasen, demokratik siyaseti engelleyen şiddetin egemen bir inanç haline gelmiş olması ve buna itiraz eden güçlü bir anlayışın olmamasıdır. HDP ve ilgili sivil toplum kuruluşları bu şiddet karşısında bir tutum geliştirmemek ile kalmıyor. Buna karşı çıkanları, kendi arkadaşları bile olsa linç ediyor ve onların linç edilmesine sessiz kalıyor. Ayrıca, yurt içinde ve dışında bütün imkân ve fırsatlarını kullanarak bu şiddeti meşrulaştırmaya çalışıyor.

Baluken’e verilen cezaya “demokratik siyaset” ve “Kürtlerin iradesi” adına itiraz edenler şiddetin “daniskası” ve “iradenin külliyen reddi” sayılabilecek hendekler kazıldığında acil ve genişletilmiş bir toplantı ile biraraya gelip şiddeti destekleyen açıklamalar yaptılar. Daha sonra bir daha biraraya gelip yeteri kadar destek veremediklerinden dolayı özür dilediler. Şimdiye kadar bu tutum ve pratikleri hakkında bir tane bile öz eleştiri yapmadılar. PKK’li yetkililer bile “bu kadar yönelimi beklemiyorduk” derken sivil toplum kuruluşları ve siyasetçiler ne demokratik siyasete, ne Kürtlere, ne de Kürtlerin imkân ve fırsatlarına sahip çıktı… Bu pratikleriyle birlikte esasen demokratik siyasete inanmıyorlar. Demokratik siyasete inanıyor olsalardı, Baluken kesinleşmemiş bir ceza aldı diye yukarıdaki açıklamalar yapılmaz; bu cezadan çıkaracakları sonuç şiddeti aklamak olmazdı, galiba.

Eğer tartışılmak istenen ve tartışılmakta olan “Kürtlerin iradesi” ve “demokratik siyaset” ise buna en büyük engel PKK’nın şiddete inancı, şiddete dayalı politikası; buna itirazın olmaması ve tek tipçi, tahakkümcü anlayışıdır. Bunu Demirtaş’ın Pervin Buldan aracılığı ile İmralı Görüşmeleri sırasında Öcalan’a gönderdiği nottan da anlıyoruz. Demirtaş ilgili notta demokratik siyasetin gelişmediğini kendilerine yönelik baskıların olduğunu ifade edip yardım istiyordu. Öcalan ise Demirtaş’ın kendisinin yanından ayrıldıktan 48 sonra boyun eğdiğini ifade etmişti. Aynı şekilde başka bir görüşmede ise PKK’nın aday listelerine müdahale ettiği Öcalan’a aktarılıyor; Öcalan ısrarla isim istiyor ve Baluken’in de içinde bulunduğu heyet sessiz kalmayı tercih ediyordu… Anlıyoruz ki demokratik siyaset esasen PKK’den dolayı gelişmiyor ve siyasetçiler buna direnmiyor ve boyun eğiyor.

Velhasıl mesele eğer demokratik siyaset ve Kürtlerin iradesinin yok sayılması ise buna fiilen sebep olan şey Baluken’in ceza almış olması değildir; kendisinin de içinde bulunduğu yapı ve bileşenlerinin şiddete itiraz etmemesi, desteklemesi, meşrulaştırmaya çalışmasıdır. Cezadan dolayı dahi şiddeti aklamaya çalışmalarıdır. Bu cezanın çeşitli boyutları tartışılabilir ama buradan hareketle şiddet aklanmamalıdır. Kürtler’e şiddet dayatılmamalıdır. Cezadan dolayı şiddeti aklamanın bilerek ve farkında olarak yapılması PKK’nın yarattığı şiddete olan güçlü bir inançtan kaynaklanıyor, bu ise başka bir yazının konusu olabilir.