Paniğe gerek yok ama…

Çabuk telaşa kapılıyoruz…

İsrail’in yürüttüğü kara propagandadan; uluslararası imajımızla ilgili Batı basınında

yazılıp çizilenlerden herkesten önce biz etkileniyor gibiyiz.

Evet, Tahran Deklarasyonu’yla ilgili olarak BM’de ortaya çıkan son tablonun iyi bir tablo

olmadığı bir gerçek. Türkiye ve Brezilya’nın bu konuda “kendi kendine gelin güvey olan

ülkeler” pozisyonuna düşürülmesi gerçekten tatsız.

Ama bu tablodan hareketle dünyada yapayalnız kaldığımız; Batı’dan kopup Hamas’la aynı safa

düştüğümüz; dik kafalılığımızla ABD’nin tolerans eşiğini aştığımız, yakında MOSSAD’ın

marifetiyle istikrarsızlaştırılıp iç politikada sonu belirsiz bir kaosa sürükleneceğimiz

yolunda felaket senaryoları yazmak için de fazlaca karamsar olmak gerekiyor.

“Reel politik”ten en çok bahsedenler, ABD ya da Batı’nın reel politikasını belirleyen orta

ve uzun vadeli çıkarlarını doğru hesap etmiyor, dolayısıyla aşırı kötümser yorumlar

yapıyorlar.

Bence hareket noktamız şu olmalı:

1.         Türkiye’nin Filistin ve Gazze konusunda aldığı tutum özünde haklıdır. Haklı

olmanın yanı sıra gerçekçidir de… Çünkü İsrail’in haksız ve saldırgan tutumu

dizginlenmeden Ortadoğu’nun kaynayan kazan olmaktan çıkarılması ve dünyanın kendini güven

içinde hissetmesi mümkün olamaz. Ne İsrail Filistinliler’i öldüre öldüre bitirebilir ne

Hamas İsrail Devleti’ni Ortadoğu’dan kaldırtıp başka bir tarafa taşıtabilir. Dolayısıyla

bugün değilse yarın, Gazze’deki ambargonun kalkması, İsrail’le Filistin’in iki devletli

çözüm için aynı masaya oturtulmaya çalışılması gündeme gelecek ve o zaman geldiğinde

Türkiye bu tezi en kararlı savunan ülke olarak Batı’nın ihtiyaç duyduğu ülke haline

gelecektir.

2.         Türkiye’nin İran’la Batı arasındaki krizde diplomasiye dayanan çözüm arayışı

çabası da özünde doğrudur. Özünde haklı olmanın yanı sıra, “sonuca doğru ilerleme”

açısından da izlenebilecek tek yoldur. Bugün bu seçeneği ellerinin tersiyle iten ülkeler,

yarın öbür gün aldıkları ambargo kararının İran’ı hırçınlaştırmaktan, üstelik de İran

içindeki reformcu muhalefeti zayıflatmaktan başka bir işe yaramadığını -bir kez daha-

gördüklerinde ne yapacaklar? İran’a savaş açarak diz çöktürme gibi bir deliliğe mi

kalkışacaklar yoksa tekrar başa dönüp diplomatik temas imkânları mı arayacaklar? Ve

diplomasi yoluyla çözüm arayışları tekrar hız kazandığında “araya girmesi” için gözleri

kime çevrilecek? Tahran Deklarasyonu’nun altına attığı imzaya sadık kalmış ve dolayısıyla

İran’ın güvenini kazanmış olan Türkiye’ye değil mi?

Özetle; Eğer İsrail’in bu pervasız saldırganlığını ilelebet sürdürebileceğini ya da İran’ın

ambargolarla, o da olmazsa tıpkı Irak gibi askeri güçle çökertilebileceğini düşünüyorsanız,

o zaman Türkiye’nin izlediği politika yanlıştır.

Ama eğer Filistin sorununun ancak hakkaniyetli bir formülle çözülebileceğine ve İran’ı

nükleer bir tehlike olmaktan çıkarmanın yolunun zor değil diplomasi olduğuna inanıyorsanız,

Türkiye’nin bugün izlediği dış politikanın geleceği temsil ettiğini ve Türkiye’nin de bu

öngörülü politikasının ödülünü alacağına inanmanız; Batı’nın Türkiye’yi asla gözden

çıkaramayacağını teslim etmeniz gerekir.

X x x

Türkiye ilkeli davranmaya, politikada hakkaniyeti gözetmeye devam etmeli elbette. Ne var ki

bu çizgi, kullanılan siyasi dile dikkat etmekle, akıllı ve serinkanlı davranmakla

çelişmiyor. İzlenen temel politika, her noktada uluslararası hukuku harekete geçirmeye

çalışmak, diğer ülkelerle hukuk temelinde birleşmek, yürütülen kara propagandayla doğru

araçlar kullanarak mücadele etmek, Türkiye’nin üzerine giydirilmeye çalışılan imajı ustaca

manevralarla geçersiz hale getirmek, dış politikada eksen kayması suçlamalarını çürütecek

adımlar atmak gibi bir dizi destekleyici politikayla birlikte götürülmeli.

Bu bağlamda, kullanılan siyasi dil deyince akla ilk gelen örnek “Hamas terör örgütüdür,

değildir” tartışması oluyor.

Açıkçası ben Başbakan’ın Hamas’ın karakteri konusunda yaptığı açıklamada daha titiz

olmasını beklerdim. Ülkesi işgal altında olanların direnme hakkından söz ederek Hamas’a

terör örgütü denemeyeceğini savunan başbakan, Hamas’ın şiddeti siyasi bir mücadele aracı

olarak kullanmasının sadece İsrail’e karşı olmadığını, Hamas’ın El Fetih’li Filistinliler’e

karşı da terör uyguladığını hesaba katmamış görünüyor.

Aynı şekilde, İstanbul ve Kudüs’ün kaderlerinin birbirine bağlı olduğu ifadesi de herhangi

bir gerçekliğe tekabül etmediği gibi, bırakın dünyayı Türkiye’de bile büyük bir antipati

yaratıyor.

Bu arada, izlenen dış politikayı eleştiren herkese karşı sık sık kullanılan şu “İsrail

ağzıyla konuşmak” suçlamasını da derhal bir yana bırakmak lazım.

Yıllardır yerine göre, “AK Parti ağzıyla”, “IMF ağzıyla”, “Fethullahçılar’ın ağzıyla”,

“Avrupa Birliği ağzıyla”, “Soros ağzıyla”, “bölücülerin ağzıyla” konuşmakla suçlanıp duran

biri olarak diyorum ki, herhangi bir eleştiriye karşı mücadelede bundan daha berbat, daha

etkisiz, daha itici ve üstelik de söyleyenin aczini ortaya koyan bir söylem olamaz.

Fikirleri yaftalayarak çürütmeye çalışmayı bir yana bırakın. Siz söylenene bakın.

Çürütecekseniz, eleştirinin kendisini çürütün.
 

Bu Yazıyı Paylaşın

BU YAZARIN DİĞER YAZILARI

YAZAR PROFİLİ

SON YAZILAR

bizi takip edin
sosyal medya hesaplarımız

0BeğenenlerBeğen
0TakipçilerTakip Et
1,726TakipçilerTakip Et