28 Şubat sürecinde yürürlüğe sokulan 8 yıllık kesintisiz zorunlu eğitime alternatif olarak sunulan ve kamuoyunda 4+4+4 olarak bilinen yeni eğitim modeli 2012-2013 Eğitim Öğretim Yılı itibariyle yürürlüğe girecek. Bilindiği gibi yeni sistem üç kademede gerçekleşecek. Birinci kademe ilköğretimin ilk 4 yılını oluşturacak. İkinci 4 yıllık kademe ortaokul evresi son 4 yıllık kademe ise lise olacak. Okullar ilkokul ve ortaokul olarak ayarlanmış durumda.

KAYGILAR GİDERİLMELİ

Ne var ki derslik sıkıntısı yüzünden ilkokul ve ortaokul öğrencileri aynı binada dönüşümlü olarak eğitim-öğretim yapacaklar. Okulların açılmasına az bir zaman kala gerek okulların donanım eksikliği ve gerekse okula erken başlama yaşıyla ilgili olarak ailelerde ciddi kaygılar oluşmaya başladı. Bilindiği gibi bakanlığın yayımladığı genelgeye göre bu yıl 30 Eylül itibariyle 66 ayını(5,5) dolduran çocuklar e-okul sistemi üzerinden kayıt edildi. 60-66 ay arası çocukların kaydı velisinin yazılı isteğine bırakıldı. 66 ayını doldurduğu halde çocuklarını okula göndermek istemeyen veliler ise doktordan fiziken ve zihnen-psikomotor açısından okula başlamaya uygun değildir raporu getirmek durumunda kalacak. 48- 66 ay arasındakiler ise anasınıflarında eğitim alacaklar.

SORUNLARIN OLMASI NORMAL

Yeni modelin eski modele göre ciddi yenilikler getirdiği bir gerçek. Ne var ki bu değişim birtakım sorunları da beraberinde getirdi. Bakanlık her ne kadar yeni model için belirli bir bütçe ayırsa da özellikle eğitimin finansmana dayalı derslik sıkıntısı bu yıl 66 aylıkların kaydedilmesiyle birlikte had safhaya ulaştı. Örneğin bu yıl İstanbul’da 1227 ilkokul, 1105 ortaokul, 85 de imam hatip ortaokulu oluşturuldu. Adrese dayalı sisteme göre de toplamda 373 bin öğrencinin birinci sınıfa kaydı yapıldığı ifade ediliyor. Türkiye genelinde ise 1.sınıfa kaydolan öğrenci sayısı 66 aylıklarla beraber 2.3 milyonu bulmuş gözüküyor bu da 1. sınıfta eğitim görecek öğrenci sayısının yüzde 40 oranında artış sağladığı anlamına gelmektedir. Bu durumda özellikle büyük şehirlerde derslik sıkıntısı yüzünden ilkokul ve ortaokul öğrencilerinin aynı binalarda dönüşümlü olarak eğitim görecekleri anlamına geliyor.

MEB’in bu yıl ortaokullarda seçmeli derslerle birlikte ders saatini 36-37 saate çıkarması ise 1.Kademe ile 2. Kademe ders saatlerinin çakışmasına neden oldu. Dolayısıyla bu öğleden sonra derse başlayacak olan 5.5 yaş öğrencilerinin özellikle soğuk kış günlerinde karanlığa kalmalarına neden olacak. Kuşkusuz bu durum bile yüz binlerce aileyi tedirgin etmeye yetiyor. Yetkililer her ne kadar naif açıklamalarda bulunsalar da 1.sınıfların gerek kendilerinden yaşça büyük çocuklarla aynı sınıfı paylaşacak olmaları gerek öğleden önce ortaokul öğrencilerin sıralarına oturmak durumunda kalmaları ve gerekse okulda tuvalet ve temizlik ihtiyaçlarını giderme sıkıntıları gibi hem çocukları hem de ailelerini tedirgin eden bir yığın sorunlar karşımıza çıkmaktadır.

SORUNLAR NASIL ÇÖZÜLÜR?

Bu sorunlarla karşılaşmamak için neler yapılmalıdır?

1. Kademe için ders saatlerinin azaltılması gerekir; Ortaokul öğrencileriyle birlikte aynı binalarda dönüşümlü olarak eğitim görecek olan 66 aylık 1.sınıf öğrencilerinin ders saatlerinin çakışması sebebiyle öğleden sonra evlerine geç dönecekleri sorununa çözüm olarak acilen ders saatlerin azaltılması gerekmektedir. Örneğin Avrupa’nın en az ders saatine sahip ancak PISA raporlarında da en başarılı ülkesi olan Finlandiya’da ders saati ortalama 4’tür. Aynı zamanda Finlandiya’da okula başlama yaşı 7’dir.Eğer veli isterse çocuğunu 8 yaşında da okula gönderme hakkı vardır. Almanya’ya baktığımızda haftalık ders saati ilkokul 1. ve 2. sınıflarda 17-23, Hollanda’da ise, ilköğretim birinci kademede 22 saat olduğunu görmekteyiz. Diğer taraftan uzmanlara göre 5,5. yaş çocukların dikkat süreleri 10-15 dakika civarında olduğu bilinmektedir. Dolayısıyla bu yaş grubunun günlük 6 saat dersi kaldıramayacağı bilinmelidir.

Eski MEB Bakanı Nimet Çubukçu Türkiye’de ders sürelerinin uzun, teneffüslerin de kısa olduğunu ifade ederek bu durumun düzeltilmesi gerektiğini ifade etmişti. 1. sınıf çocukların gelişim özellikleri ve dikkat süreleri de göz önünde bulundurularak ders saatlerinin haftalık 20 saate çekilmesi gerekmektedir. Keza bu yaş gurubu çocukların özgün, özgür ve rahat halleri dikkate alınarak kılık kıyafet serbestliği de mutlaka getirilmelidir. Okul bahçesinde rahat hazırol komutları eşliğinde hizaya sokulmaları gibi birtakım militarist içerikli uygulamalara da maruz bırakılmamalıdırlar.

ÖZEL SEKTÖRDEN EĞİTİM SATIN ALINABİLMELİ

2. Özel sektörden eğitim satın alınmalıdır; Bu yıl eğitimin klasik finansman modeline bağlı sorunlarını daha fazla konuşacağız. Çünkü 66 aylık çocukların da sisteme dâhil edilmesiyle nüfus bir hayli arttı. Bu da ihtiyaçların giderilmesi için daha fazla bütçe demektir. Bu durumda herkesten toplanan vergilerle tedarik edilen finansman için vergi mükelleflerine daha fazla vergi yükü binecektir. Oysa devlet eğitim harcamalarında kullanılması kaydıyla ailelere öğrenciler için ayrılan yıllık eğitim maliyetini vermelidir. Aileler bu parayla çocuklarına istedikleri bir okuldan eğitim aldırabilmelidir. Daha cazip bir yerde eğitim satın almak istiyorlarsa bu sefer düşük faizli ve uzun vadeli kredi seçenekleri sunulmalıdır. Bu aynı zamanda devlet okullarının yükünü hafifletecek dolayısıyla devlet okullarının zamanla kalitesi artacaktır. Eğitime yüklü miktarda para harcayan Türkiye’nin buna rağmen kaliteli eğitim öğretim ortamları oluşturamadığı bir gerçektir. Çünkü her yıl ayırdığı bütçenin en az % 75’ini personel giderlerine ayırmaktadır. Geriye kalan miktarla okulların ihtiyaçları giderilmeye çalışılmaktadır. Bunun yanısıra farklılıklara kapalı, aile tercihlerine de imkân tanımayan zorlu ve zorunlu bir eğitim hizmeti sunmaktadır.

Bu sebeple yeni eğitim modeli çerçevesinde eğitimde özel teşebbüsün teşvik edilmesi, düşük vergilendirme ve eğitimde özelleştirme gibi başlıkları gündeme almak durumundayız.

4+4+4’ün başarılı olabilmesi için mutlaka ‘serbest eğitim piyasası’ da oluşturulmalıdır. Homeschooling gibi alternatif eğitim modellerinin önü açılmalı, modern demokratik ülke-lerde olduğu gibi okullara özerklik tanınmalı ve kamusal eğitim yerel yönetimlere devredilmelidir Bugün mevcut özel okullar müfredatlarını kendileri belirleyemiyor. Bu tekel ortadan kalkmalıdır. Eğitim büyük ölçüde topluma bırakılmalı ve farklı kesimlerin, cemaatlerin müfredatlarını ve eğitim politikalarını kendilerinin belirlemeleri kaydıyla kendi okullarını açabilmelerinin önündeki yasal engeller kaldırılmalıdır. Bu durum en çok yığılmaların yaşandığı devlet okullarının lehine olacaktır.

Ne var ki bütün bu değişiklikler uzun vadeli ve stratejik bir plan dâhilinde yapılmadığı izlenimini veriyor. Değişim ümit verici ama ilk bakan değişikliğinde sistemin kökten değişmeyeceğine dair bir güven vermiyor.

EĞİTİM ANLAYIŞI DA DEĞİŞMELİ

3. Yeni dönemde eğitim anlayışı nasıl olmalı; Eğitim anlayışı, bireyin kendini bilmesine, tanımasına ve yaşamı bir bütün olarak algılamasına dönük yeni, özgün ve özgür bir anlayış üzerine bina edilmelidir. Bu bakımdan çocuklarımıza ‘gelecek’ olarak bakmamamız gerekiyor. Klasik eğitim anlayışı çocuklara gelecek olarak bakıyor ve onlara şimdiki zamandan soyutlayarak belirli bir kalıba sokmaya çalışıyor. Sonuçta idealler uğruna yaşamdan kopuk, sevgi ve şefkat ortamından uzak, karmaşık bireyler yetişiyor Onlara kendi doğrularımızla yön vermeye çalışmamalıyız aksine kendilerini keşfetme imkânı tanımalıyız. Bunu da onlara okula bir yaş erken kayıt ederek ve sınıfları ağzına kadar doldurarak başaramayız. Bu onlar üzerinden bir planımız olduğu anlamına gelmiyor mu? Oysa Türkiye’nin önce insanı ve değerlerini tanıyan özgür, özgüvenli, ahlak ve erdem sahibi bireylere ihtiyacı var. Çünkü çocuklar birer makine değildir.

Sonuç olarak okula erken başlama yaşının doğurduğu birtakım sorunlar halledilebilir. Mühim olan eğitimin anlayış olarak daha köklü sorunlarının yeni eğitim modeli çerçevesinde çözüme kavuşmasıdır. Son zamanlarda bu alanla ilgili olarak bakanlığın olumlu katkıları oldu. Ancak hâlâ ciddi sorunlarla karşı karşıyayız. Bu sebeple yeni eğitim modeli eğitimin temel sorunlarına dönük olarak köklü bir zihniyet değişikliğini de beraberinde getirmesi gerekmektedir.

Yeni Şafak, 03.09.2012

Londra’da yaşamı kendi çevresinden ibaret sananlar, kendini dünyanın merkezine koyanların dışında; yeni yepyeni bir hayat filizlenmekte. Bu kendilerini ve kalplerini dünyaya kapamış olanların göremediği bir şeydi.

Görülmemelere, duyulmamalara inat, ötekileştirip ötelenen bireylerin, zorluklara, yokluklara, ilgisizliğe rağmen filizlendirdikleri koca bir yaşam.

PARALİMPİK OLİMPİYATLAR

Sevginin dilden kalbe aktığı, bir çığlık şeklini aldığı, Türkiye’den kopan çığlığın, dünyada yankısını bulduğu ve türküye, şarkıya, şiire dönüştüğü azmin dalga dalga yayıldığı, sevginin dilinin kalplerde filizlendiği bu etkinlik 14.’cüsü yapılan ‘Paralimpik Olimpiyatları’ydı.

Dünyanın farklı yerlerinden; etnik, dinsel, dilsel, fiziksel farlılıklarına rağmen ‘insan’ olma suretinde birleşmiş, adları, yaşları farklı yüzlerce ‘engelli birey’ ‘sevginin diliyle’ barış şarkılarını söylemekte. Diğer ülkelerden gelen yüzlerce kendi gibi; duymayan, görmeyen, konuşamayan, koşamayan fizikdaşıyla birlikte, gücün ve erkin simgesi olan ‘spor’ branşında adeta ezberleri bozuyor, fizik kurallarını yeniden yazıyorlardı.

Kolay gelinmede bugüne, her adımında, her nefesinde binlerce sıkıntı, tasa, gam var ama; pişmanlık, yılgınlık yok. Alışıla gelen sporcu profillerine uymuyorlardı. Tekerlekli sandalyede, olmayan kollarıyla, protez bacaklarıyla koşuyor, basket atıyor, halter kaldırıyor, yüzüyor vb. yani ezberleri bozuyorlardı.

DÜNE KADAR YOK SAYILIYORLARDI

Daha düne kadar gözleri görmüyor diye konservatuar kapılarından geri çevriliyorlardı. Gözleri görmüyor diye ÖSYM kılavuzunda hadlerini bilmeleri gerektiği tavsiye ediliyordu. Sokaklar çukur, barikat ve çeşitli, engeller ile dolu olduğundan sokağa dahi çıkamayanlar bütün yokluklara ve zorluklara rağmen Londra’da Paralampik Olimpiyatları’nda destan yazıyorlardı.

Nazmiye Uslu halterde dünya rekorunu değil aynı zamanda engellilere yönelik önyargılarıda yerle bir etmekteydi. Engellilerin çekmiş oldukları bütün sıkıntılar yerini mutlu/huzurlu bir tebessüme bırakmıştır. Adları, dilleri, ülkeleri farklı binlerce engelli bütün izleyenlere insan olmanın fiziki görünümden ibaret olmadığını da göstermişlerdir.

Daha dün yok sayılan, görülmeyen , insan yerine konmayan; ‘kör’, ‘topal’, ‘sağır’, ‘özürlü’, ‘sakat’, ‘engelli’ yaratıklar. Bugün insanın insanileşme çabasında yeni mesajlar vermekte, insan hakları mücadelesinde değişimin ve dönüşümün itici ve öncü motoru olmaktadırlar. Öyle bir zamana gelinmiştir ki Marshall Berman’ın ‘katı olan her şey buharlaşıyor’ dediği bir dünyada yaşamaktayız.

Bir avuç gönül insanının muhteşem idealleri düşleyerek başlattığı bu gönül yolculuğu, birilerinin boş hayal olarak görüp dudak büktüğü, bu adım aynı zamanda, egemen ‘sağlam’, ‘sağlıklı’ paradigmanın yıkıldığı anında başlangıcıydı. Ufak adımlarla başlayan bu yolculuk, büyük adımlara dönüşmekte ‘yeni engelsiz bir dünya ‘kurmaya doğru evrilmektedir.

Bütün yok sayılmalara rağmen ‘yeni engelsiz bir dünya’ kuruluşunda, ‘beyaz sağlam adamın’ dünyasında ‘yarım insan’ olarak artık onlarda varlar. Ekranlardan evlerimize yansıyan görüntülerden tarihe not düşülmekte, bütün Türkiye ekranlar aracılığıyla bu önemli anlara tanık olmaktaydı. Gelişime/değişime/dönüşüme ayak diretenlere rağmen; diyalogdan, sevgiden çoğulculuktan yana bir dünya kuruluyor. İnsan olmanın tanımı yeniden yapılacaktır.

İLGİSİZLİĞE RAĞMEN REKOR VE MADALYA GELDİ

Bütün yaşananların gururuna rağmen, eksik ve hüzünlü bir yanıda vardı. ‘2012 Londra Olimpiyatları’na’ gösterilen ilgi yoktu. Türk TV’leri yedi kanalla ‘Londra Olimpiyatları’nı’ canlı/özel yayınlar ile her gün evimize taşırken Paralampik Olimpiyatları’nı nedense görmedi, duymadı, söylemedi. İlgi göstermeyen sadece onlar mıydı? Değildi tabii.

Yazılı ve görsel medya, siyasiler de ilgisizdi.

İnsanca ve birlikte bir yaşam için ‘Paralampik Olimpiyatları’dan yükselen insanlığın evrensel sesine ses vermeliyiz. Evet, önyargıları yıkıyorlar ve yeni engelsiz bir dünya kuruyorlar, bunun için yeni bir adım atma ve ezberleri bozma zamanıdır. Haydi Türkiye bir adım da sen at, engelline sahip çık!

Yeni Şafak, 03.09.2012

Almadan vermek Allah’a mahsustur. Devlet, bazılarının sandığı gibi Tanrı değildir. Tanrısal varlık da değildir. Yani Tanrıya ait bazı özelliklere sahip bir varlık olarak görülemez.

Ama bazen insanlar devlete olağanüstü vasıflar atfeder. Bu doğrudur. “Devlet yol yaptı”, dendiğinde aslında yapılan şeyi, soyut olarak devlet yapmaz. Yolu, o anda muhatabımız olan devlet görevlileri yapmıştır. Yani soyut devlet düşüncesi, bizi, devlet mistisizmine götürür.

Devleti aşkın bir varlık olarak görmeye başlayınca, devletin manevi şahsiyetini tahkir ve tezyif gibi suçları da ihdas etmekkolaylaşır. Böyle bir devlet anlayışından dolayı, örneğin, “Devlet sınıfta kaldı” haberi, bir basın mensubunun başını ağrıtabilir.

***

Harçlar kalktı. Artık, paralı eğitim dönemi bitti. Bu, külliyen yalan. Böyle bir şey yok. Zira devletler, bir mal veya hizmeti üretir ve sunarken, bunun maliyetini mutlaka vatandaşından çıkarmak zorundadır. Yükseköğretimde bu maliyetlerin bir kısmı dün, öğrenciden alınıyordu, bugün ise başka birinden alınacak demektir.

Hükümetin öğrenci harçlarını kaldırması, siyasî bir tercih. Bunun hükümet açısından mutlaka getirisi ve götürüsü olacaktır. Burada, bu kararın isabet derecesinden daha çok, bir yanılsamaya dikkat çekmeyi arzuluyorum. Devlet, bedava bir şey sunamaz. Devletlerin gıdası vergilerdir. Vergiler olmadan hizmet sunulamaz.

Peki, durum böyle ise yani devlet, bedava bir şey sunamıyorsa harçların kalkması ne anlama geliyor? Çok basit. Devlet, başka yollarla bunu alacak demektir. Yani bu bize, amiyane tabirle söylemek gerekirse, yol, su, elektrik olarak geri dönecek demektir. (Eğer ilave gelire ihtiyaç yok, alınan harçlar fazladan bir şeydi, denilirse, o zaman, bugüne kadar hiç gereği yokken niçin harç alınıyordu, diye sormak gerekir.)

***

Bir başka yanlışa daha işaret etmek gerekir: Ak Parti, Kürtçe yayın konusunda bazı belediye başkanlarını soruşturduğu dönemde TRT tutup Kürtçe yayın yapan bir televizyon kanalı açmıştı, hatırlayalım. (Bu karar, kanaatimce, doğruydu.) Ama bu karar, doğal olarak, “Madem Kürtçe yayını serbest bırakacaktın, ne diye Kürtçe yayını bir soruşturma sebebi saydın” yakınmalarına yol açmıştı. Aynı yakınma, öğrenci harçlarını protesto eden ve bu yüzden soruşturulan ve hatta hapse atılan öğrenciler için de geçerli olacak.

***

Yeri gelmişken, şunu da belirtelim: Öğrenciler, parasız eğitim istediğinde karşılarında Öğrenci Disiplin Yönetmeliği’ni buluyorlardı. YÖK, sessiz sedasız Öğrenci Disiplin Yönetmeliği’ni değiştirdi ve yeni Yönetmelik 18 Ağustos 2012 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe girdi.

Önceki yönetmelikle komedi sayılabilecek gerekçelerle öğrencinin cezalandırılması mümkün olabiliyordu. Yeni Yönetmelik, demokratik standartları daha yüksek bir metin gibi duruyor. Ama bilinen bir şeyi tekrar etmekte yarar var: Hukukî metinler, onu uygulayacak inanların elinde can bulurlar.

Şöyle ki: 1993 yılında bir arkadaşımız Samsun’a anket yapmaya gitmişti. İzinsiz anket yaptığı gerekçesiyle karakola götürülmüş, o da, Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunuyla getirilen yeni düzenlemeyi hatırlatmış, “Avukatımı istiyorum” demişti. Muhatabı olan polis de arkadaşa güzel bir tokat yerleştirip “Al sana avukat” cevabını vermişti. (Polis teşkilatı, artık 1993 yılındaki polis teşkilatı değil elbet. Bu olayı anlatmamın sebebi, polis teşkilatı da değil zaten.)

Meramım şu: Bu olay yaşandığında, Amerikan filmlerinde duymaya alıştığımız “Şu andan itibaren tutuklusun, susma hakkın var, avukat tutma hakkın var…” tarzı düzenlemeler hukuk sistemimize yeni dâhil edilmişti. Ama söz konusu olay bize şunu gösteriyordu: Bir şeyin hukuk sistemine dâhil edilmesi, onu otomatik olarak, hayatın bir parçası yapmıyor.

Dikkat çekmek istediğim şey bu. Öğrenci Disiplin Yönetmeliği değişti ama üniversiteler buna bir anda intibak edemeyebilir, hatta pek çok üniversitenin bundan haberi bile olmayabilir.

***

Bu bilgisizlik büyük sorunlara yol açar; doğru. Ama bir o kadar önemli bir bilgisizlik de, devletin hakikaten “bedava” bir şey sunabileceğine inanmaktır.

RotaHaber, 01.09.2012

Terör örgütü ve siyasi uzantısı, Şemdinli’de girişilen “halk ayaklanması” macerası fiyaskoyla sonuçlandıktan ve halktan destek alamayan teröristler dağ başında yapayalnız kaldıktan sonra, şimdi de 700 kişiyle 400 kilometrelik bir alanı tuttukları, Türkiye sınırları içinde bir toprak parçasını ele geçirdikleri ve “kurtarılmış” bir bölge yaratmayı başardıkları propagandasıyla hem Türkiye kamuoyunun moralini bozmak hem dünya kamuoyuna “Arap Baharı’nın Türkiye’ye de sirayet ettiği; Türkiye’de de tıpkı Suriye gibi bir iç savaşın başladığı görüntüsü vermeyi umuyorlar.

Ama sadece bu değil. Bu temel amacın yanı sıra, yürütülen propagandadan umduğu başka bir amacı daha var PKK-BDP hareketinin: Hükümeti tahrik ederek 90’lı yılların çizgisine döndürmek…

“Halkını vuran ordu” tablosu

Şöyle bir düşünün; Selahattin Demirtaş’ın üstüne basa basa devletin Şemdinli’ye giremediğini açıklamasının, buna paralel olarak birçok yayın organının “devlet terör karşısında zaafa düştü, hakimiyeti kaybetti” diye yazıp çizmesinin devleti yönetenler üzerindeki etkisi ne olabilir? Bu “zaaf” görüntüsünü bir an önce ortadan kaldırmak üzere gözü kara bir saldırıya girişmek… Öyle değil mi? İşte PKK ve BDP’nin bu propagandadan ikincil amacı da bu… Devlet bu zafiyet görüntüsünü ortadan kaldırmak için sap saman demeden gözü kara bir saldırıya girişecek, teröristlerin yanında birçok masum insan da mağdur edilecek… Böylece ortaya “halkını vuran ordu” tablosu çıkacak… Bu tablo üzerinden “Esed-Erdoğan” “Türkiye-Suriye” benzetmeleri yapılacak…

Aslında hükümet bu planın baştan beri farkında olduğu için, Şemdinli’deki girişime karşı mücadelede son derece dikkatli bir yol izledi. O günlerde bazı yorumcuların “Şemdinli operasyonu neden bu kadar uzun sürdü, yoksa ordu PKK’yla baş edemiyor mu” eleştirilerine rağmen çizgisini değiştirmedi.
Neydi bu çizgi?

“Uzun sürede ama az kayıpla”

Hürriyet Gazetesi’nden Şükrü Küçükşahin 13 Haziran tarihli yazısında hükümetin Şemdinli’de izlediği çizgiyi şöyle anlatıyordu:

“Bu arada Şemdinli operasyonu niye uzun sürdü onu da açıklayalım. Süreci tamamen sivil kadrolar yönetti. Komutanların ifadesi ile vali ‘git’ dedi, asker gitti. Vali, ‘kal’ dedi asker kaldı. Vali de süreci siyasi otoritenin ‘Öncelik hava harekatı. Yavaş da olsa, emin ilerleyin. Uzun sürse de kayıp az olsun’ talimatına göre yönetti. Çünkü PKK, çok geniş bir alana mayınlar döşemiş, tuzaklar kurmuştu. Yani uzun operasyon, siyasi bir karardı ve siyaset sonuçtan memnun kaldı.”
Tabii biz de çok memnun kaldık…

Hükümeti önyargısız bir şekilde izleyebilen herkes, bütün o dönem boyunca “güvenlikçi politikalara döndü” diye suçlanıp duran iktidarın izlediği sakin tutumu, terörle mücadeleyi hukuk içinde ve sivil halka zarar vermeden yürütme iradesini gördü ve takdir etti.

Şimdi hükümet bir kez daha tahrik ediliyor. Şahinleşmesi için provoke edilmeye çalışılıyor. Yine bazı kalemler, Demirtaş’ın açıklamasından hareketle hükümeti “alan hakimiyetini PKK’ya kaptırmakla”suçluyor. Bazıları “Şemdinli olayları sırasında AK Parti Hükümeti’nin PKK terörünün üstüne yanlış gidişinin PKK’yı şımarttığını, hükümetin askeri birlikleri mümkün olduğu kadar alandan uzaklaştırarak şehit sayısını düşük tutarken PKK’nın alanda ister istemez etkinliğini artırdığını ancak İsviçre gibi ülkelerde güvenlik güçlerine uygulanabilecek hukuki kurallarla Güneydoğu Anadolu’da güvenlik güçlerinin elini kolunu bağladığını, PKK’yı ise rahatlattığını” söylüyor.

Bense hükümetin bu defa da tahriklere kapılmadan; “özgürlük mü-güvenlik mi” ikileminin gerçekte bir ikilem olmak zorunda olmadığını dosta düşmana ispatlayabileceğini düşünüyorum.

Dilerim AK Parti doğru bir mücadele çizgisiyle, bu eleştirileri yöneltenlere Türkiye halkının da İsviçre gibi ülkelerde uygulanan hukuki kurallara layık olduğunu bir kez daha gösterir.

Bugün, 01.09.2012

Askeri noktalar gitti, yolları artık PKK denetliyor. İnanmayan bakan veya bir yetkili varsa, birlikte gidelim.”

BDP Eşbaşkanı Demirtaş, dün Taraf’a verdiği demeçte böyle demiş. Taraf da bu haberi, yani Türkiye’nin güneydoğusunda, Batı’nın haberi olmadan bir kurtarılmış bölge oluştuğu iddiasını manşetten vermiş.
Haber değerlendirmelerine karışacak değiliz elbette ama tepeye çıkardıkları bu “haber”in oldukça bayat olduğunu söylememize de kızmazlar herhalde.

Zira bu iddia hiç de yeni değil. PKK-BDP çizgisi bu iddiayı epey bir süredir dile getiriyor. Terör örgütünün giriştiği “Şemdinli’de halk ayaklanması başlatma” teşebbüsü fiyaskoyla sonuçlandıktan ve halktan destek alamayan teröristler dağ başında yapayalnız kaldıktan sonra şimdi de 700 kişiyle 400 kilometrelik bir alanı tuttukları, Türkiye sınırları içinde bir toprak parçasını ele geçirdikleri ve “kurtarılmış” bir bölge yaratmayı başardıkları propagandası yapıyorlar. Suriyeli PKK şefi Behruz Erdal’ın adamlarına yolladığı “Ne yapın edin, Şemdinli’de bir resmi dairede bir saat olsun PKK bayrağının dikilmesini sağlayın”talimatı da aynı propaganda çabasının bir parçası…

Buna karşılık hükümet ise PKK’nın bir karış toprağın bile denetimine sahip olmadığını; yapılan açıklamaların bir hayalden öte geçmediğini açıklıyor.

PKK’nın propagandasının asıl hedefinin dünya kamuoyu olduğu besbelli. Bütün çaba, Türkiye’de de tıpkı Suriye gibi bir iç savaşın başladığı görüntüsü verebilmek… Gerçi bir örgütün 700 silahlı adamla 400 kilometrelik bir alanı tuttuğuna, 1 milyonluk bir orduyu kara operasyonu yapamaz hale getirdiğine inanmak için sadece Türkiye gerçeklerinden, Kürt bölgesindeki halkın durumundan, ordunun ve güvenlik kuvvetlerinin gücünden habersiz olmak yetmiyor, aynı zamanda asgari askerlik bilgisinden de mahrum olmak da şart ama işte ya tutarsa hesabı… 

Haber doğru olsaydı ne anlama gelirdi?

Ama ben bu yazıda konunun bir başka boyutu üzerinde durmak istiyorum.
Eğer PKK Şemdinli ve Çukurca’yı ele geçirmiş; bayrağını da dikmiş olsaydı, bunun anlamı ne olurdu?
Eğer böyle bir şey olmuş olsaydı, bu iki yerleşim bölgesindeki halkın silahlı bir grup tarafından rehin alınmış olduğu bir durumla karşı karşıya olurduk. Hepsi bu…

PKK’nın açıklamalarını sanki bir başarı öyküsü gibi veren ya da tarafsız bir dil kullanan yayın organları, bir grup terörist bir alışveriş merkezini ya da okulu basıp içindekileri rehin alsaydı, acaba aynı dili mi kullanacaklardı? “Filanca örgüt filanca binayı denetimine aldı” mı diyeceklerdi?
Elbette hayır…

Peki Şemdinli ve Çukurca’da yaşayanların, bir binada kıstırılan insanlardan farkı nedir?
Tamamen kendi iradeleri dışında meydana gelen; hiçbir şekilde fikirleri sorulmadan ve bir emrivakiyle gerçekleşen bir olayla, seçmedikleri kişilerin “iktidar alanı” içinde yaşamak zorunda kalan bu insanların olayın asıl mağduru olacağını gören yok gibi…

İşte benim en çok garipsediğim nokta da bu… PKK’nın özerk bölge kurma, bağımsız Kürdistan oluşturma ya da federasyon kurma çabaları, üniter devletin akıbeti açısından ya da Türkler’in ülkelerinin bölünmesine razı olup olmayacakları açısından tartışılıyor ama Kürtler’in iradesinin hiçe sayılması açısından konuşulmuyor. PKK’nın herkesten önce Kürtler’in kendi kaderini tayin hakkını hiçe saydığı; onlara kendi yönetimi altında yaşamak isteyip istemediklerini sormadığı kimsenin umurunda değil.

Oysa PKK’nın bölgede silah zoruyla hakimiyet kurma girişimlerini gayrimeşru kılan temel nokta budur. Geri kalan her şeyi sorgulayabiliriz: Üniter devlet Allah’ın emri mi diyebiliriz. Kürtler ayrılmak için Türkler’in rızasını almak zorunda değil diyebiliriz. Ama PKK Kürtler’e sormadan, onların iradesini hiçe sayarak özerk bölge kurabilir diyemeyiz. En ufak bir demokrasi nosyonumuz varsa, bunu meşru göremeyiz.

Ama ne yazık ki Türkiye, Kürtler’in ensesine silah dayayarak kurulacak bir “kurtarılmış bölge”nin onlar için bir kurtuluş değil koyu bir esaret olacağını göremeyen “demokrat”larla dolu.

Bugün, 31.08.2012

Bugün siyasetin alanını daraltan, siyasete müdahale eden siyaset dışı aktörler yok. Darbe girişimleri ve hukuksuz uygulamaları deşifre edilen, üst düzey mensupları yargılanan ordu artık siyasetin dışında görülüyor.