Tırnak içinde ‘andımız’ yazdım, çünkü kulağa her ne kadar kendiliğinden ‘biz’im benimsediğimiz bir antmış gibi gelse de, malumunuz ilkokuldan itibaren, tam olarak ne üzerine neden ant içtiğini bile bilemeyecek yaştaki çocuklara devlet eliyle ve zorla okutturulan bir metinden bahsediyoruz.

Velilerin, çocuklarının hangi kutsallara ne derecede bağlanması gerektiğine dair farklı inançları olabilir. Çocuklarını kimisi Allah yolunda, kimisi Türklük yolunda, kimisi Kürtlük yolunda, kimisi sosyalizm yolunda, kimisi de Atatürkçülük, vb. yolunda yetiştirmek isteyebilir. Andımız bağlamında vahim olan, besbelli ideolojikleştirilerek kutsanan bir anlayış üzerine tüm çocukların, üstelik askerî düzene sokularak zorla yemin ettirilmesidir.

Aşağıda, demokrat eğitimcilerin başlattığı ve gittikçe daha fazla kesimden destek bulan bir imza kampanyası çağrısı bulacaksınız. Mevzunun içeriğine ilişkin oldukça bilgilendirici olan bu metni paylaşıyor, kararı size bırakıyorum:

‘Toplumsal çatışmaların bir nedeni de, katı ideolojik tutumların ve toplumda, kendi ırkının, kendi sınıfının, ya da kendi inancının bir başkasına üstün olduğu bilincinin, özellikle eğitim aracılığıyla kazandırılmaya çalışılmasıdır. Ulus devletçi sistemler eğitim aracılığıyla toplumun tüm kesimlerine tek bir ideolojiyi dayatarak, bireylere ‘benim dünyamın dışındakiler işe yaramaz’ duygusunu aşılamaya çalışmıştır. Diktatörlerin, hâkim ideolojilerini, çocuklara daha küçük yaşlardan itibaren aşılamaya başladıkları ve militarist eğitime ayrı bir önem verdikleri de bilinen bir gerçektir. Örneğin, dönemin Almanya’sında ilköğretim öğrencilerine aşılanması gereken en önemli konunun, Hitler’e bağlılığın ne kadar kutsal bir duygu olduğuydu. Okulda her gün, yaklaşık on dakika, Hitler’in resmi selamlanırdı. İdeolojik ve beden eğitimi içerikli gençlik kamplarında çocuklara,’Führer’e adanmış kanımın her damlasıyla; ben tüm enerjimi ve gücümü Adolf Hitler’e ve ülkeme adayacağıma yemin ediyorum. Onun için, sahip olduklarımdan hatta hayatımdan bile vazgeçeceğime söz veriyorum ve bunun için Tanrı’dan yardım diliyorum’ diye yemin ettiriliyordu. Duçe lakaplı Mussolini İtalya’sında ise ilköğretimden itibaren faşist ideoloji ile yetiştirilen çocuklara ve gençlere şöyle yemin ettiriliyordu: ‘Tanrının adıyla ben liderimin bütün emirlerini yerine getireceğime, gerekirse bu uğurda kanımın son damlasına kadar mücadele edeceğime yemin ederim, yaşasın faşist devrim…’

II. Dünya Savaşı öncesi, tüm dünyada esen ulusçuluk rüzgârından Türkiye de payını düşeni almış, Almanya ve İtalya’dan etkilenen bazı siyasetçi ve aydınlar benzer uygulamaların bizde de olması için öneriler sunmuşlardır. 1933 yılından itibaren, ülkemizde de, yeni rejimi ve devrimleri güçlendirme amacıyla, ilk ve ortaokullarda, ‘And’ okunmaya başlanmıştır. Nasyonal-sosyalist/faşist ideolojinin tüm unsurlarını taşıyan yemin metinleri günümüz Almanya’sında ve İtalya’sında bile kaldırılmış olmasına rağmen, ne yazık ki Türkiye’de, ilkokullarda çocuklara, askeri esas duruşta, ‘varlığım Türk varlığına armağan olsun’ andı tekrar ettirilmektedir. Hem içerik olarak hem de militarist söyleniş biçimi ile ‘andımız’, yaratıcılığı körelttiği, özgür düşünme becerilerine ket vurduğu ve barış söylemi ile çeliştiğinden dolayı, pedagojik açıdan sorunlu ve zararlı bir uygulamadır. Andımızın, tek tip birey yetiştirme amacına ve eğitim hakkının sadece ayrıcalıklı belli bir sınıfa ait ideolojiye hizmet ettiği de yadsınamaz bir gerçektir. Çocuklarımızı tek bir ideolojinin kıskacına kapatmak, zihinlerini ele geçirerek kontrol etmeye çalışmak yerine, onların, özgürlükçü, çok kültürlü, barışçı, yaratıcı ve üretken bireyler olmaları için çaba harcamalıyız.

Bu bağlamda, ilkokullardaki çocuklarımıza, her sabah asker komutlarıyla esas duruşta, ‘and’ içirmekten ve ‘varlıklarını Türk varlığına armağan etmelerini’ istemekten artık biz de vazgeçmeliyiz. Kaldı ki 1930’ların yükselen değeri ırkçı ideolojiler çağında yazılmış bu yemin metni ‘BM’in Her Türlü Irkçılık Ayrımcılıkla Mücadele Sözleşmesi’ olmak üzere evrensel insan haklarına, insani ve ahlaki değerlere de terstir. Milli Eğitim Bakanlığı, Türkiye eğitim sisteminden ‘andımız’ başta olmak üzere tüm militarist uygulamaları ivedilikle yürürlükten kaldırmalıdır.’

İmzacıları görmek ve imzalamak için: http://www.andimizkaldirilsin.com//index.php

Bu yazı Yeni Şafak Gazetesi’nde yayınlanmıştır.

Toplumsal çatışmaların bir nedeni de, katı ideolojik tutumların ve toplumda, kendi ırkının, kendi sınıfının, ya da kendi inancının bir başkasına üstün olduğu bilincinin, özellikle eğitim aracılığıyla kazandırılmaya çalışılmasıdır. Ulus devletçi sistemler eğitim aracılığıyla toplumun tüm kesimlerine tek bir ideolojiyi dayatarak, bireylere “benim dünyamın dışındakiler işe yaramaz” duygusunu aşılamaya çalışmıştır. Diktatörlerin, hâkim ideolojilerini, çocuklara daha küçük yaşlardan itibaren aşılamaya başladıkları ve militarist eğitime ayrı bir önem verdikleri de bilinen bir gerçektir. Örneğin, dönemin Almanya’sında ilköğretim öğrencilerine aşılanması gereken en önemli konunun, Hitler’e bağlılığın ne kadar kutsal bir duygu olduğuydu. Okulda her gün, yaklaşık on dakika, Hitler’in resmi selamlanırdı. İdeolojik ve beden eğitimi içerikli gençlik kamplarında çocuklara,‘Führer’e adanmış kanımın her damlasıyla; ben tüm enerjimi ve gücümü Adolf Hitler’e ve ülkeme adayacağıma yemin ediyorum. Onun için, sahip olduklarımdan hatta hayatımdan bile vazgeçeceğime söz veriyorum ve bunun için Tanrıdan yardım diliyorum.’ diye yemin ettiriliyordu. Duçe lakaplı Mussolini İtalya’sında ise ilköğretimden itibaren faşist ideoloji ile yetiştirilen çocuklara ve gençlere şöyle yemin ettiriliyordu: ‘Tanrının adıyla ben liderimin bütün emirlerini yerine getireceğime, gerekirse bu uğurda kanımın son damlasına kadar mücadele edeceğime yemin ederim, yaşasın faşist devrim…’

2. Dünya Savaşı öncesi, tüm dünyada esen ulusçuluk rüzgârından Türkiye de payını düşeni almış, Almanya ve İtalya’dan etkilenen bazı siyasetçi ve aydınlar benzer uygulamaların bizde de olması için öneriler sunmuşlardır. 1933 yılından itibaren, ülkemizde de, yeni rejimi ve devrimleri güçlendirme amacıyla, ilk ve ortaokullarda, “And” okunmaya başlanmıştır. Nasyonal-sosyalist/faşist ideolojinin tüm unsurlarını taşıyan yemin metinleri günümüz Almanya’sında ve İtalya’sında bile kaldırılmış olmasına rağmen, ne yazık ki Türkiye’de, ilkokullarda çocuklara, askeri esas duruşta, “varlığım Türk varlığına armağan olsun” andı tekrar ettirilmektedir. Hem içerik olarak hem de militarist söyleniş biçimi ile “andımız”, yaratıcılığı körelttiği, özgür düşünme becerilerine ket vurduğu ve barış söylemi ile çeliştiğinden dolayı, pedagojik açıdan sorunlu ve zararlı bir uygulamadır. Andımızın, tek tip birey yetiştirme amacına ve eğitim hakkının sadece ayrıcalıklı belli bir sınıfa ait ideolojiye hizmet ettiği de yadsınamaz bir gerçektir. Çocuklarımızı tek bir ideolojinin kıskacına kapatmak, zihinlerini ele geçirerek kontrol etmeye çalışmak yerine, onların, özgürlükçü, çok kültürlü, barışçı, yaratıcı ve üretken bireyler olmaları için çaba harcamalıyız.

Bu bağlamda, ilkokullardaki çocuklarımıza, her sabah asker komutlarıyla esas duruşta, “and” içirmekten ve “varlıklarını Türk varlığına armağan etmelerini” istemekten artık biz de vazgeçmeliyiz. Kaldı ki 1930’ların yükselen değeri ırkçı ideolojiler çağında yazılmış bu yemin metni “BM’in Her Türlü Irkçılık Ayrımcılıkla Mücadele Sözleşmesi” olmak üzere evrensel insan haklarına, insani ve ahlaki değerlere de terstir. Milli Eğitim Bakanlığı, Türkiye eğitim sisteminden “andımız” başta olmak üzere tüm militarist uygulamaları ivedilikle yürürlükten kaldırmalıdır.

İmzalamak için:

Andımız Kaldırılsın İmza Kampanyası İnternet Sitesi

İLK İMZACILAR

Atilla YAYLA, Yıldıray OĞUR, Markar ESAYAN, Ufuk COŞKUN, Bekir Berat ÖZİPEK, Hilal KAPLAN, Kemal BURKAY, Murat ERDİN, Fuat UĞUR, Bican ŞAHİN, Vahap COŞKUN, Bekir GÜR, Şenol KALUÇ, Cafer SOLGUN, Murat YILMAZ, Şahin M.CANDAŞ, Özlem Çağlar YILMAZ, Ömer Faruk GERGERLİOĞLU, Güldalı COŞKUN, Bilal SAMBUR, Nevzat ÇİÇEK, Cemile BAYRAKTAR, Fadime ÖZKAN, Behcet CANÖZ, Hasan Yücel BAŞDEMİR, İkram BAĞCI, Sıddık ERTAŞ, Nezir AKYEŞİLMEN, Oktay AYDIN, Beytullah Emrah ÖNCE, Bengül GÜNGÖRMEZ, Harun KABAN, Mehmet Ali İLKAYA, Cennet USLU, Ercüment YILDIRIM, Zeynep K.ŞAMDANCI, Sümeyra TANSEL, Ünsal ÇETİN, Ali AKKUŞ, Zeynep BOZDAŞ, Mahir YEŞİLDAL, Musa TOPÇU, Yusuf EKİNCİ, Reha RUHAVİOĞLU, Yusuf ÇINAR, Yüksel GÖKTAŞ, Şinasi HAZNEDAR, Emine UÇAK, Yıldız RAMAZANOĞLU, Ferhat KENTEL, Mustafa SELÇUK

Tırnak içinde ‘andımız’ yazdım, çünkü kulağa her ne kadar kendiliğinden ‘biz’im benimsediğimiz bir antmış gibi gelse de, malumunuz ilkokuldan itibaren, tam olarak ne üzerine neden ant içtiğini bile bilemeyecek yaştaki çocuklara devlet eliyle ve zorla okutturulan bir metinden bahsediyoruz.

Velilerin, çocuklarının hangi kutsallara ne derecede bağlanması gerektiğine dair farklı inançları olabilir. Çocuklarını kimisi Allah yolunda, kimisi Türklük yolunda, kimisi Kürtlük yolunda, kimisi sosyalizm yolunda, kimisi de Atatürkçülük, vb. yolunda yetiştirmek isteyebilir. Andımız bağlamında vahim olan, besbelli ideolojikleştirilerek kutsanan bir anlayış üzerine tüm çocukların, üstelik askerî düzene sokularak zorla yemin ettirilmesidir.

Aşağıda, demokrat eğitimcilerin başlattığı ve gittikçe daha fazla kesimden destek bulan bir imza kampanyası çağrısı bulacaksınız. Mevzunun içeriğine ilişkin oldukça bilgilendirici olan bu metni paylaşıyor, kararı size bırakıyorum:

‘Toplumsal çatışmaların bir nedeni de, katı ideolojik tutumların ve toplumda, kendi ırkının, kendi sınıfının, ya da kendi inancının bir başkasına üstün olduğu bilincinin, özellikle eğitim aracılığıyla kazandırılmaya çalışılmasıdır. Ulus devletçi sistemler eğitim aracılığıyla toplumun tüm kesimlerine tek bir ideolojiyi dayatarak, bireylere ‘benim dünyamın dışındakiler işe yaramaz’ duygusunu aşılamaya çalışmıştır. Diktatörlerin, hâkim ideolojilerini, çocuklara daha küçük yaşlardan itibaren aşılamaya başladıkları ve militarist eğitime ayrı bir önem verdikleri de bilinen bir gerçektir. Örneğin, dönemin Almanya’sında ilköğretim öğrencilerine aşılanması gereken en önemli konunun, Hitler’e bağlılığın ne kadar kutsal bir duygu olduğuydu. Okulda her gün, yaklaşık on dakika, Hitler’in resmi selamlanırdı. İdeolojik ve beden eğitimi içerikli gençlik kamplarında çocuklara,’Führer’e adanmış kanımın her damlasıyla; ben tüm enerjimi ve gücümü Adolf Hitler’e ve ülkeme adayacağıma yemin ediyorum. Onun için, sahip olduklarımdan hatta hayatımdan bile vazgeçeceğime söz veriyorum ve bunun için Tanrı’dan yardım diliyorum’ diye yemin ettiriliyordu. Duçe lakaplı Mussolini İtalya’sında ise ilköğretimden itibaren faşist ideoloji ile yetiştirilen çocuklara ve gençlere şöyle yemin ettiriliyordu: ‘Tanrının adıyla ben liderimin bütün emirlerini yerine getireceğime, gerekirse bu uğurda kanımın son damlasına kadar mücadele edeceğime yemin ederim, yaşasın faşist devrim…’

II. Dünya Savaşı öncesi, tüm dünyada esen ulusçuluk rüzgârından Türkiye de payını düşeni almış, Almanya ve İtalya’dan etkilenen bazı siyasetçi ve aydınlar benzer uygulamaların bizde de olması için öneriler sunmuşlardır. 1933 yılından itibaren, ülkemizde de, yeni rejimi ve devrimleri güçlendirme amacıyla, ilk ve ortaokullarda, ‘And’ okunmaya başlanmıştır. Nasyonal-sosyalist/faşist ideolojinin tüm unsurlarını taşıyan yemin metinleri günümüz Almanya’sında ve İtalya’sında bile kaldırılmış olmasına rağmen, ne yazık ki Türkiye’de, ilkokullarda çocuklara, askeri esas duruşta, ‘varlığım Türk varlığına armağan olsun’ andı tekrar ettirilmektedir. Hem içerik olarak hem de militarist söyleniş biçimi ile ‘andımız’, yaratıcılığı körelttiği, özgür düşünme becerilerine ket vurduğu ve barış söylemi ile çeliştiğinden dolayı, pedagojik açıdan sorunlu ve zararlı bir uygulamadır. Andımızın, tek tip birey yetiştirme amacına ve eğitim hakkının sadece ayrıcalıklı belli bir sınıfa ait ideolojiye hizmet ettiği de yadsınamaz bir gerçektir. Çocuklarımızı tek bir ideolojinin kıskacına kapatmak, zihinlerini ele geçirerek kontrol etmeye çalışmak yerine, onların, özgürlükçü, çok kültürlü, barışçı, yaratıcı ve üretken bireyler olmaları için çaba harcamalıyız.

Bu bağlamda, ilkokullardaki çocuklarımıza, her sabah asker komutlarıyla esas duruşta, ‘and’ içirmekten ve ‘varlıklarını Türk varlığına armağan etmelerini’ istemekten artık biz de vazgeçmeliyiz. Kaldı ki 1930’ların yükselen değeri ırkçı ideolojiler çağında yazılmış bu yemin metni ‘BM’in Her Türlü Irkçılık Ayrımcılıkla Mücadele Sözleşmesi’ olmak üzere evrensel insan haklarına, insani ve ahlaki değerlere de terstir. Milli Eğitim Bakanlığı, Türkiye eğitim sisteminden ‘andımız’ başta olmak üzere tüm militarist uygulamaları ivedilikle yürürlükten kaldırmalıdır.’

İmzacıları görmek ve imzalamak için: http://www.andimizkaldirilsin.com//index.php

Bu yazı Yeni Şafak Gazetesi’nde yayınlanmıştır.

Türkiye’nin en çok tartışılan kurumlarının başında üniversite gelmektedir. Üniversitelerin sürekli ideolojik ve siyasi tartışmalarla gündeme gelmesi, bu kurumların asli işlevleri olan bilimsel araştırma ve düşünce üretme yapmanın önünde engel oluşturmaktadır. Üniversitelerin varoluş nedenlerinin dışında başka faaliyetlerle meşgul olmaları üniversite kavramı ve olgusunun radikal bir şekilde tartışılmasına neden olmaktadır.

Üniversite ve akademik sermaye açısından çok zengin olmayan ülkemizin yüksek öğrenim kurumlarından biri olan ODTÜ hakkında zihinlerde en seçkin üniversitelerden biri şeklinde pozitif bir algı oluşmuş bulunmaktadır. Son günlerde ODTÜ’de yaşanan bir olay, bu üniversitenin akademik niteliğinden çok fanatizm ve faşizmle gündeme gelmesine neden oldu. Her üniversiteye kayıt döneminde özel yurtlar, öğrenci çekebilmek amacıyla kampüslerde stantlar açarlar. ODTÜ’de bu sene açılan özel yurt stantlarında görev yapan başörtülü kızlar, Komünist görüşlü kız öğrencilerin taciz niteliğindeki saldırılarına maruz kaldılar. Komünist görüşlü kızlar, cemaat yurtlarının standını üniversitede istemediklerini söyleyerek başörtülü öğrencilerin kampüsten çıkması için saldırganca tutum, davranış ve söylemlerde bulundular. Yaşanan bu olay, üniversite, fanatizm ve çoğulculuk kavramları konusunda yeniden düşünmemizi gerektirmektedir.

İnsanların beğenmediği bir grubu eleştirme ve faaliyetlerini protesto etme hakkı vardır. Ancak ODTÜ’deki saldırıyı gerçekleştiren Komünist öğrenciler, beğenmedikleri bir grubu protesto etmek yerine onlara karşı saldırganlık düzeyinde tutum, davranış ve söylemler ortaya koymuşlardır. Başörtülü öğrencileri kampus dışına çıkarmak için güvenlik görevlilerinin çağrılması, hiçbir hakları olmamasına rağmen kimlik sormaları ve istemediklerimizi buraya sokmayız şeklindeki dayatmacı tavırlar ODTÜ saldırısının sivil demokratik bir protesto olarak değil, fanatizm ve şiddet içeren bir zorbalık ve taciz olarak niteleyebiliriz.

ODTÜ saldırısı, bu ülkede bazılarının, kendilerini toplumun çoğunluğundan üstün görme ve topluma tahakküm etme imtiyazını kendilerinde görme şeklindeki faşist ve patolojik ruh halini ve zihniyetini tezahür ettirmektedir. Kendilerinden farklı olanla eşit olmayı kabul etmeyen ve farklı olanla aynı mekânda olmayı hazmetmeyen Komünist görüş sahipleri, saldırgan, niteliksiz ve fanatik bir insan tipini üniversite kampüsü içerisinde sergileyebilmişlerdir.

Yaşanan olay, kamuoyunda ODTÜ’de faşizmin hortlaması olarak değerlendirildi. ODTÜ’de gerçekleşen saldırı, gerçek anlamda faşizmin günlük hayatlarımıza nasıl saldırabileceği, faşizmin sıradanlaşması halinde ortaya insanlık adına utanç verici sahnelerin çıkmasını göstermesi açısında sarsıcıydı. Komünist görüşlülerin cemaat yurtlarını istemiyoruz gerekçesiyle başörtülü öğrencilere saldırması ve onları kampüsten kovmaya kalkışması, 1950’li yıllarda Amerika’da beyazların siyahları okullardan kovmasını hatırlatmaktadır. Irkçılığın ve faşizmin ülkemizin önde gelen bir üniversitesinde saldırganlık ve taciz olarak önümüze çıkması, insanlık adına hepimizi utandırmış ve kaygılandırmıştır. Ancak ODTÜ saldırısı, faşizmin ve komünizmin özünde insana karşı olduklarını, farklı gördükleri insanları ortadan kaldırmak dahil her türlü zorbalığa başvurabilecek barbarlıklar olduğunu bir kez daha bize göstermiştir. Komünizm, sosyalizm, faşizm, nasyonalizm ve ırkçılık gibi kolektivist ideolojilerin barbarlıktan başka bir şey olmadığını ODTÜ saldırısında yeniden gördük.

Komünizm ve faşizmin ittifak kurduğu ODTÜ saldırısında Komünist kızlar, sivil dini yapıları ve dindarları ötekileştirme ve öcüleştirme konusunda büyük bir yeteneğe ve kapasiteye sahip olduklarını tezahür ettirmişlerdir. Cemaatleri ve dindarları istememenin kendilerine fanatizm ve ayırımcılık yapma imtiyazı verdiğini düşünen Komünist faşistler, toplumun da kendilerini onaylamasını ve istedikleri yerde faşizmlerini uygulama ayrıcalığını bütün topluma dayatmaya kalkmışlardır. İnsan onuruna utanç verici bir saldırı niteliğindeki bu olay, faşizmin en seçkin bir üniversitede bile ortaya çıkabileceğini, bu üniversite öğrencilerinin ciddi bir bölümünün farklılıkları tanıyarak onlarla ilişki içine girerek birlikte yaşama düşüncesine sahip olmadıklarını, ama kendilerinden farklı olanı kovma ve yok etme şeklindeki fanatizmi benimsedikleri görülmektedir.

ODTÜ, Türkiye’nin iki yüze yakın üniversitesi arasında önemli bir kurum olarak vardır. Sol, sosyalist ve komünist çevreler, ODTÜ’yü kendi arka bahçeleri olarak görmekte ve bu üniversitede yapacakları her türlü fanatizmin ve şiddetin kendi meşru imtiyazları olduğu şeklinde patolojik bir saplantı içindedirler. Sosyalist kolektivizmin mekânları fetişleştirme saplantısı öteden beri bilinmektedir. Taksim’i bir meydan olmanın ötesinde kendisinin kutsal merkezi olarak tasavvur eden Sosyalist faşizm için ODTÜ, devrimciliğin beşiği olan bir yerdir. ODTÜ’yü özgür bir akademik bir kurum olarak görmeyen bu anlayış, sergilediği zorbalık ve fanatizmle ODTÜ’nün sırtında kaldırılması imkânsız bir yüke dönüşmüş bulunmaktadır.

Üniversiteler, özgürce her türlü fikrin tartışıldığı, bütün insani farklılıkların var olduğu ve hiç kimsenin ötekine tahakküm etmediği kurumlardır. Ancak otoriter ve totaliter nitelikli toplumsal mühendislik projelerinin kurgulandığı yapılar olarak işlev gören üniversiteler, akademik araştırma, akademik özgürlük ve çoğulculuk gibi temel niteliklerini büyük ölçüde yitirmiş bulunmaktadırlar. ODTÜ saldırısı, üniversitenin otoriter ve totaliter grupların tahakküm sahası olmaktan çıkarılması gerektiğini, bütün farklılıkların özgürce ve barışçıl bir şekilde yarıştığı ve birlikte var olduğu bir atmosfere sahip olma ihtiyacını hepimize fark ettirmiştir. ODTÜ örneğinde ortaya çıkan fanatizm, ayırımcılık ve zorbalık toplumsal çoğulculuğu ve barışı tehdit ettiği gibi, üniversite kavramının dayandığı eğitim hakkını, akademik özgürlüğü ve kampüs hayatının çoğulculuğunu da zayıflatmaktadır.