Türkiye’de, toplumsal çoğunluğun meşruiyeti üzerinde anlaştığı yeni siyasi merkez nasıl oluşabilir? Merkezin sosyolojik özneleri kimlerdir? Siyasi aktörlerin sorumluluklarını nasıl tanımlayabiliriz? Değişim sürecinin güçlükleri nelerdir?

Bunlar oldukça soyut ve verimli tartışılabilmesi kolay olmayan başlıklar. Somut politikalarla eleştirel ya da onaylayıcı temaslar kurmayan bir söylemin, her meşrepten dinleyicinin haklı bulacağı naif ve sığ bir nasihate dönüşme tuzağına düşmesi mümkün. Buna rağmen, genel çerçeveler üzerinden tartışmanın yararsız olmadığını düşünenlerdenim. Çünkü konuştukça, anlaştığımızı zannettiğimiz soyut çerçeveler üzerine pek de fazla tartışmadığımızı ve aslında zannettiğimiz kadar da uyumlu olmadığımızı fark edebileceğimizi düşünüyorum. Bu fark etme halinin ise, çatışmaların yumuşatılması ve ortak fikri zemin oluşturulabilmesi açısından değerli olduğu kanısındayım.

Toplumsal istikrarı sağlayabilecek güçlü bir siyasi merkezin temel niteliği ne olmalıdır sorusuna “demokratik hukuk normlarına dayanmalıdır” cevabı verildiğinde, – ihmal edilebilir marjinal çevreler dışında- söylem düzeyinde karşı çıkacak taraf bulamayız. Aklı başında hiç kimse, “istikrar, ancak çoğunluğun iradesi güç yoluyla bastırılarak oluşturulabilir” demeyecektir. Ya da azınlığın çoğunluk olma yolları kapatılarak güçlü bir siyasi merkez kurulabileceğini savunmayacaktır. Tam tersine, herkes “demokrasi” fikrine sahip çıkacak; tartışma ışık hızıyla, tarafların birbirlerini “anti-demokratiklikle” suçladığı; iradelerin/ taleplerin/ hakların yok sayılma listelerinin yarıştırıldığı kaba bir polemiğe kayacaktır. Zaten yıllardır olan da budur…

Asıl önemli olan ise şu: Nesnel gözle bakılabildiğinde, çatışan taraflardan hiçbirisinin bu suçlamalarında ve argümanlarında bütünüyle haksız sayılmayacağı görülebilmektedir.

Peki, bunda bir tuhaflık yok mu?

Hayır; şuradan bakarsak bir tuhaflık yok: Taraflar kendi hak ve talepleri dışındaki hak ve talepleri, kendilerininki kadar meşru bulmuyorlar. Yani, kolay gözlenebilir bir “demokratik zihniyet”eksikliğiyle malulüz. Hiçbirimizin kendimizi dışında tutarak, kibirli bir hakem pozuyla toplumun kalan kısmını “otoriter zihniyet”te eşitlemeye hakkımız olmadığı kanısındayım. Bu iki taraflı bir haksızlık olur. Ne biz “demokratik zihniyetin” eşi bulunmaz totemiyiz; ne de bencil otoriter tutum toplumun her köşesine bu kadar eşit dağılmış. Sadece şu basit gerçeğe işaret edebiliriz: İçinde durduğumuz bu dinamik toplum, hiçbir sosyolojik-siyasal yapısıyla bugünden yarına demokratik hukuk normlarına dayalı bir siyasal sistem üretebilecek zihniyete sahip değil. Dolayısıyla toplumun büyük çoğunluğunu tatmin edebilecek bir sistemin inşa edilmesi bir hedef ve bunu hiçbir toplumsal kesim ve siyasi aktör tek başına taşıyacak vasıfları barındırmıyor.

Bu, “sıradan” bir kabul gibi gelebilir. Oysa, samimi olarak benimsendiği oranda, bunun bir “zihinsel devrim” olarak nitelenebileceği kanısındayım.

Bu samimi kabulün, iki can alıcı sonuç üretmesi beklenir düşünce evrenimizde: Birincisi; siyasal demokrasiyi, sadece karşımızdaki zihniyetin engel olduğu ve bileğinin bükülmesiyle ulaşabileceğimiz hemen yanı başımızda duran bir imkân olarak görmekten korunuruz. Demokratikleşmenin, maksimalist zorlamalarla değil, mücadeleyi içeren gerçekçi bir inşa süreciyle elde edilebileceğini anlarız. İkincisi; karşımızdaki bu sürecin imha edilmesi gereken bir düşmanı olmaktan çıkar, ancak karşılıklı haklar tanındıkça birlikte başarabileceğimiz medeni bir rakip tanımına oturur.

2002’de siyasal alana sıçrayan derin bir sosyolojik/kültürel/ekonomik değişim sürecinden geçiyoruz. Bu kısa tarihin bize öğrettiği şey, değişimi geri çevirmeye çalışmanın da; çatışmayı esas alarak tek bir sosyolojik özne ve siyasi aktör üzerinden ilerletmenin de mümkün olmadığıdır. Bu tür zorlamalar toplumsal barışı ve istikrarı sağlayamıyor; tersine “biz” duygusunu tahrip ediyor, gerilimi tırmandırıyor.

Toplumsal çoğunluğun temsiline dayanan, temsil etmediklerinin ise gözünde ölümcül bir tehdit değil meşru bir yönetim olarak tanınan bir siyasal merkezin oluşabilmesinin ancak fiili koalisyon siyasetleriyle sağlanabileceği anlaşılıyor. Koalisyonu, sadece seçimlerin zorunlu kıldığı bir hükümet formülü olarak değil; sosyolojik kesimlerin arasındaki derin kopuş duygusunu kırmayı amaçlayan zorlayıcı işbirliği yöntemleri olarak anlamak gerekiyor.

Tartışmaya çalıştığım siyasi dönüşüme en yatkın, en kabiliyetli hareketin AKP olduğunu söyleyebiliriz.

Birkaç nedenle…

Birincisi; Türkiye’de bütün renkliliğine, iç farklılaşmalarına karşın en büyük sosyolojik küme muhafazakârlar ve bu çoğunluğu temsil etme bakımından AKP rakipsiz. Bu sosyolojiyi dışında bırakan bir siyasi aktörün, askeri vesayetin yıkıldığı bugünün Türkiye’sinde merkezi inşa etme şansı yok. Seçimler sürecinde ve sonrasında zorlanan “yüzde 60 blok” stratejisinin bir “inşa” değil, bir “yıkma”projesi olduğuna kimsenin kolay kolay itiraz edebileceğini sanmıyorum.

“Önce yıkalım, sonrasına bakarız”… Kabul etmek gerekir ki, bu mantıkla yapılan siyasetin, yukarıda tartışmaya çalıştığım uzlaşmacı demokratik inşa siyasetleriyle bir ilişkisi olamaz.

İkincisi; muhafazakâr sosyoloji, laik kesimlerle bir arada yaşamaya, onların varlıklarına ve haklarına çok antrenmanlı ve dolayısıyla açık. Oysa Kemalist rejimin tedrisatından geçmiş; kendisini aydınlanmış, hayatını dini değerler üzerine kuranları ise “geri” kabul eden laik cemaat son derece şaşkın ve hazımsız.

Öte yandan muhafazakâr dünyanın kendisi de katmanlaşıyor ve sekülerleşiyor.

Ayrıca, diğer önemli sosyoloji olarak Kürtlerin kimliği ve hakları konusunda da tanımacı ve esnek. Bu özellikler, siyasi bir aktör olarak AKP’nin kimlik politikalarını aşması ve koalisyoner siyasetlere açılması konusunda elini rahatlatıyor. Dahası, onu buna zorluyor.

Üçüncüsü ve herhalde en önemlisi de; uzlaşmacı ve paylaşmacı siyasetlerle kaybedeceği bir şey olmayan, fakat tersine kuşatılıp yalnızlaştırıldıkça, önünde, elden kaçırabileceği büyük bir tarihi fırsat bulunan tek parti AKP. Varlıklarını siyasi merkezi yıkma üzerine kuran hareketlerle, inşa etme üzerine kuran hareketlerin farklı siyasi rasyonalitelere sahip olduklarını varsaymak yanlış olmaz.

Bu tespitler ikna edici geliyorsa, yenileşmede ve kuşatıcı, kucaklayıcı siyasetlerin üretilmesinde de AKP’nin diğer aktörlere göre daha ağırlıklı bir sorumluluk taşıdığını kabul etmek gerekir.

Kürt sorununda PKK’nın istikrarsızlaştırıcı stratejilerine ve laik duyarlılıkların yıkıcı projelere yakıt sağlamasına ancak böyle karşı durulabilir.

Serbestiyet, 27.09.2015

Ahmet Hakan’a yapılan saldırı tüyler ürperticiydi.
Söze, saldırıyı lanetleyerek ve meslektaşımıza, Ahmet Hakan’a büyük geçmiş olsun diyerek başlayalım.
Gazetecilerin haberlerinden, yazılarından dolayı saldırıya uğraması, nedeni siyasal olsun olmasın, tam bir ilkellik göstergesidir. Ucu tüm bir topluma, bütün bir zihniyete uzanır. Saldırı nedeni siyasi olursa vahamet ve endişe artar.
Ahmet Hakan’ın saldırganları hızla yakalandı. Profesyonel sabıkalılardan oluşan bu çetenin azmettiricisi kim sorusu son derece önemlidir.

Ahmet Hakan’a hangi yakınlıkta ya da uzaklıkta olurlarsa olsunlar, basının, gazetecilerin işi, bu saldırıyı polemiklere alet etmeden, gözü kapalı suçlamalar yapmadan, hafifletici nedenler buyurmadan takip etmektir, en azından saldırıya karşı bir hassasiyet göstermektir.

Bu vesileyle şunu özellikle söylemek isterim. Son dönemlerde farklı siyasi eğilimdeki gazeteciler arasındaki ölümcül polemikler ya da hakaret yazıları veya hain vurgulu, itibar hedefli atışlar bu ülkenin beklediği, istediği demokratik olgunluğa hiç uygun olmadığı gibi, zaten gergin ve kutuplaşmış kamuoyunu daha da sertleştiriyor, havayı puslu hale getiriyor.
Gazetecinin, kalem erbabının hızla kendi kesiminin “savaşçısı” olma havasından ve meydan okuyucu ruh halinden uzaklaşması gerekiyor.

Bu, sadece meslek açısından değil demokrasi gerekleri ve kalitesi açısından kişisel ve etik bir sorumluluktur.
Dün yazdım, kendisine benzeyeni talep eden ve yücelten, farklı olanı ise yargılayan ve dışlayan bakış açısı, bu ülkede, yaşadığımız sosyolojik değişime direnen sert bir zihniyet çekirdeğidir.
Doğal olarak, bu sert çekirdeğin içinden konuşmak, taraf olarak, patron ya da siyasetçi, bir ideoloji ya da bir hayat tarzı adına, onları savunarak taş atmak kolay iştir.
“Bir kimlik aydını” ya da “hayat tarzı yazarı” olsanız, bunun tercih etseniz bile, mesele bu çekirdeği kırmaya soyunmaktadır.
Zor olan budur.

Bunu yaparken eleştirilerden, sakınmak gerekmez.
Örneğin güzelleme yaparak Doğan grubunun 28 Şubat’ta oynadığı tarihi ve unutulmaz rol nasıl örtbas edilemezse, sıkıntı yaşıyor olmak nasıl kimseyi aklamaz ve demokrasi kahramanı yapmazsa, 28 Şubat’ın basın operatörlerini eleştirmek, düne vurgu yapmak bugün siyasi iktidara yönelik eleştirileri ya da iktidar hatalarını ortadan kaldırmaz.
Bu ülkede hep birlikte yaşıyoruz, sorunlarımız ortak, aslında pek çok beklentimiz ortak. Bunun için tutuğumuz yollar, siyasetimiz farklı.

Bu farklılıkları doğal kabul etmeyen, keskin inançlı, kendisini ve fikrini tek referans kabul eden bakış açısı, buna dayanan siyasi kültür kendisini sokan akrep gibidir.
Çatışmaya, bağrışmaya, iktidar kavgalarına mahkumdur. Aslında mahkum olduğu şey her zaman her koşulda kaybetmektir.
Dün bu böyleydi, bugün de böyle…
Umarım yarın değişir…

Son husus: Ana ayar düğmesi, yani siyasi mekanizma ve siyasetçi…
Muhafazakarlardan sosyal demokratlara, milliyetçilerinden Kürt hareketinin yasal siyasi Mesele temsilcilerine, liderlerine, taşıyıcılarına bir kez daha seslenmek gerekir:
Mesele sadece kazanmak değildir, mesele sadece diğerinin sırtına basarak üste çıkmak olmamalıdır. Mesele önce dingin, sakin, aşırı ve baskın siyasallaşmadan arınmış bir ortamı ve ona bağlı bir dönüşüm değişim projesini dillendirmektir.
Aksi halde son durak hep aynı olur.
Bir bütün olarak toplumu değil, sadece kendi topluluğunuzu yeniden üretirsiniz, onun faydasına her adımı, ötekinin aleyhine her girişimi siyaset sayarsanız.
Gün gelir buna fiziki şiddet de dahil olur.
Sakının…

Yeni Şafak, 02.10.2015

Obama, Putin ile üç gün önce Birleşmiş Milletler öğle yemeğinde zoraki kadeh tokuştururken, Rusya’nın aralarında ABD destekli muhaliflerin de olduğu hedefleri vuracağından haberi var mıydı? Esas mesele bu.

Rusya, IŞİD’e karşı operasyon bahanesi ile Suriye’de IŞİD’in olmadığı üç bölgeyi vurdu. Sivil kayıpların yanı sıra, IŞİD ile savaşan muhalif gruplara ciddi bir darbe indiren bir operasyon bu. Rus Ortodoks kilisesi, Rusya’nın hava saldırısının “kutsal bir savaş” olduğu yönünde açıklama yaptı. ABD makamlarından henüz ses yok.

Tarih birçok anlamda tekerrür ediyor.

ABD-Rusya ilişkileri açısından, Obama bir yandan Sovyetlerin ilerlemesine müsaade eden ve Stalin’i güçlendiren Roosevelt görüntüsü veriyor. Küresel sistemin liderlik krizinde, Putin boşluğu doldururken, Obama izlemeyi tercih ediyor.

Suriye ise başka bir felaketin tekrar yaşanmasına sahne oluyor.

Saddam Hüseyin’in Kuveyt’i işgali akabinde başlayan ilk Körfez Savaşı’nın sona ermesinden iki hafta önce (Şubat, 1991), Baba George Bush, Voice of America radyosu üzerinden Iraklılara sesleniyordu: “Bu kan banyosunu durdurmanın bir başka yolu daha var. O da Irak ordusunun ve Iraklıların meseleleri kendi ellerine alması ve Saddam Hüseyin’i çekilmeye zorlamasıdır.”

Saddam Hüseyin’in Kuveyt’ten çekilmesini kâfi gören ve müdahale ile devirmeyen Amerika, bu işi Iraklıların yapması gerektiğini açık açık söylüyordu.

Yıllar süren ve bedeli ölüm ve yokluk olan İran-Irak savaşından yorgun, ceberut ve hoyrat diktatörlerinden bıkkın Iraklılar ise mesajı almıştı. Vakit sokaklara dökülme vaktiydi, Saddam’ın koltuğu sallantıda, uluslararası kamuoyu arkalarındaydı.

1991 yılının Mart ve Nisan aylarında, Güney ve Kuzey Irak sokakları doluydu. Irak nüfusunun neredeyse % 80’ini oluşturan Şiiler ve Kürtler, Saddam’ı bu sefer devireceklerine inanıyordu. Sokaklarda farklı etnik ve mezheplerden insanların ideolojileri de aynı değildi ama Irak’la ilgili temel sorunun ne olduğunu biliyorlardı. İran yanlısı “Şii İslamcılar”dan, Sünnilere, Saddam karşıtı Arap milliyetçilerinden, Irak Komünist Partisine, küskün Baasçılardan, Kürtlere, Irak ayaktaydı.

2 hafta içinde, birçok il muhaliflerin eline geçti. Ordu içinde bölünmeler yaşandı. Basra meydanında asılı Saddam portresi yıkılırken, rejim askerlerinin alkışlaması, dünya medyasının manşetlerindeydi. Necef bir haftada muhaliflerin eline geçti. Baas binası basıldı, rejim için çalışan memurlardan kaçabilen kaçtı, geri kalanlar öldürüldü. Hapishaneler boşaltıldı. Daha önce İran’a kaçmak zorunda kalmış olan Iraklı muhalifler savaşmak için geri döndü.

Kuzeyde ise neredeyse 10 gün içinde, Musul dışındaki tüm iller Kürtlerin eline geçti. Kürt milliyetçiler, “İslamcılar”ı ve solcularına, askerden kaçanlar eşlik etti. Baas rejimi için çalışan tüm korucular, devrime katıldı.

Saddam tehlikeyi gördü. Önce Kürtlere ve Şii muhaliflere kabinede pozisyon önerdi. Kazanacaklarından emin olan bu gruplar öneriyi reddetti.

Ve Saddam, ordusuna imha emri verdi. Hava güçleri ile muhaliflerin eline geçen şehirler bombalandı. Ağır silahları olmayan muhaliflerin bu saldırılar karşısında yapacakları bir şey yoktu. Baas ordusu için, kadın, sivil, çocuk farkı yoktu. On binlerce insan rastgele ateş sonucu öldü. Rejim ordusunun kimyasal silah kullandığına dair çok güçlü iddialar dile getirildi.

Muhaliflerin silah gücü tükeniyordu. Ağır silahları olmaması zaten dezavantajlı bir konuma sokuyordu onları rejimin hava gücü karşısında. Buna karşılık, kendilerini sokağa çağıran ve Saddam’ı lanetleyen uluslararası kamuoyuna döndüler ve yardım istediler.

O yardım asla gelmedi. Bush fikrini değiştirmiş, Irak’ın İran etkisine girme ihtimali en az Saddam kadar tehlikeli görünmeye başlamıştı. Dönemin Savunma Bakanı Dick Cheney ise, ‘hangi tarafta olmak istediğiniz konusunda emin olamadığınız bir durum’ diyerek özetlemişti olanları.

Sonuçta Saddam kazandı. Muhalefet ezildi. Ambargolar ile Irak yontma taş devrinden hallice bir ülke haline geldi. Mezhepsel ayrım ve nefret derinleşti.

13 sene sonra Amerika, bambaşka gerekçelerle Irak’a müdahale etti. Başarısızlığının en önemli nedenlerinden biri, girdiği Irak’ın hâlihazırdaki ciddi sorunları idi. Ve 1991 yılında Amerika o sorunların hazırlanması için epey katkıda bulunmuş idi.

ABD Başkanı Obama, iki sene önce bir konuşmasında “Eğer ABD bir diktatörün zehirli gazlarla pervasız bir şekilde uluslararası hukuku ihlal ettiğini görür ve kafasını çevirirse, nasıl bir dünyada yaşıyor olurduk” diyordu, ABD’nin Suriye meselesindeki kırmızı çizgilerini hatırlatırken.

Aynı günlerde bugün Rus uçakları tarafından vurulan muhaliflere CIA yardım ulaştırıyordu.

İran anlaşmasının bonusu olarak İran yayılmacılığına göz yuman ABD, Rusya’nın Ukrayna’dan sonra, Suriye’de rest çekmesi konusunda sessiz kalabilir mi?

Obama’nın bugüne kadarki dış politika sicili bu konuda pek de parlak bir gelecek vaat etmiyor.

Rusya ise yeni bir emperyal güç olarak rest çekmeye devam ediyor.

Serbestiyet, 01.10.2015

Sırf içimden geldiği gibi yazacağım bu satırları. Öfkeyle. Politik inceliklere aldırmadan. A bout de souffle. Breathless. Nefes nefese. Çok önceden söylediğim gibi, Türkiye adım adım HDP’nin seçim boykotuna gidiyor. Kör kör parmağım gözüne, yapacaklar bunu. Yapacaklar, çünkü ahlâklı ve karakterli değiller. Şimdi eminim bu da bazı hassasiyetlere takılır. Geçen gün “PKK’nın namussuzluğu”ndan söz ettim. Bazı arkadaşlarım fazla sert buldu. Gereksiz; sonra böyle şeylere saplanıp kalıyorlar, tepki uyandırıyor dendi. İki gün düşündüm. Uyandırsın. Yetti artık. Benim canıma tak dedi. Çoktan bırakmalıydık, bu adamları da konuşulabilir bir solculuk sathı mailinde görmekten kaynaklanan bir nezaketi. Namussuz demeyeceğim de ne diyeceğim, her fırsatta barışı sabote edip olmadık bahanelerle savaş çıkartan, sürekli tek ayağı üzerinde yalan söyleyen, başta insan öldürmek her türlü kötülüğü yapan, sonra da diledikleri bütün “özür”lerin üzerinden sahtelik akan, kendi sivil siyasî kanadının siyaset yapmasının önünü tıkayıp kabahati başkasına atan, silâhlı iktidar sarhoşu bir liderliğe? Kürtleri şoke mi eder, varsın etsin o zaman; bilhassa, daha önce böyle şeyler demeyen bizler biraz diyelim ki, anlasınlar dışarıdan nasıl görüldüklerini. Hissetsinler, hiçbir itibarları, güvenilirlikleri, inandırıcılıkları kalmadığını. Belki jeton düşer zamanla, hemen düşmese de. Ne yapacağım, dost veya ara güç filân mı sayacağım, onlar demokrasiye düşmanlık — Türkiye demokrasisine bu kadar düşmanlık güderken? Her yönden gelen silâh bırakma çağrılarına zerrece kulak asmadıkları, tersine Demirtaş’ı gayet hoyratça ve nobranca horlayıp hırpaladıkları gibi, adım adım kırdılar, kırıyorlar HDP liderliğinin seçime girme refleksini. Duran Kalkan, Muzaffer Ayata, Murat Karayılan… Kandil’in bütün ağır topları hemen her gün Özgür Gündem’de yazıp boykot, boykot, boykot dedi ve diyor. (Basında yazılıp çizilen başka herşey bir yana, düşünün ki bu kadro Türkiye’yle savaş halinde ve bu savaşın dahi propagandasını serbestçe yapıyor, günlük emirlerini rahatça veriyorlar; bu ne vahşi, ne amansız bir faşist diktatörlük böyle.) Geçtim; HDP’liler ise her zamanki gibi, yakın geçmişte söylediklerini yok saymak pahasına, boyun kırıp patronlarının bütün ânî dönüşlerine uyum göstermekle meşgul. Üç hafta önce Demirtaş, seçim yapmayı AKP’nin imkânsızlaştırdığını ve “sarayın sandıklara el koyacağını” iddia etti. Ardından iki bakan istifa etti, ettirildi, herhalde kabineye katılmayı kabul ettiklerinde akıllarına gelmeyen “savaş hükümeti” demeçleriyle. Yani HDP hükümetle ve normal siyasetle bu küçük bağlantıyı da kesti. Dün (28 Eylül) boykot olasılığı HDP sözcüsü Ayhan Bilgen tarafından telâffuz edildi, işin boykotla da kalmayacağı ve “ülkenin iç savaşı bile tartışabileceği” (aynen böyle: iç savaşı “tartışmak”!) “uyarı”sıyla birlikte. Evet, gidişat bu yönde; bunu da yapacaklar, çünkü kendi kendini soktuğu çıkmazdan dönemeyen PKK, çareyi krizde ve sadece krizde, Türkiye’yi toptan krize itmekte ve/ya kriz görüntüsünü derinleştirmekte, dünyaya bu imajı vermekte ve ister içeriden, ister dışarıdan bir müdahale ortamı yaratmakta arıyor (ve bakın, bir durum tesbitinden çok bir özlemin dile getirildiği “çöken devlet” [failed state] köşe yazıları başladı bile; yarın öbür gün Taraf’tan itinayla Le Monde’a da “aktar”ılırsa sakın şaşırmayın). Dolayısıyla yapacak ve üstelik, akıl – mantık – iz’an – insaf – idrak hilâfına bir kere daha Erdoğan’a yıkacak; iki aydır sürdürdükleri “Erdoğan daha fazla oy alabilmek için bu savaşı çıkardı”nın üzerine, şimdi de “Erdoğan iç savaş çıkarmak için seçimleri yaptırmadı”yı ekleyecekler.

PKK’nın yaptıklarına namussuzluk dedim; buna hiç olmazsa ahlâksızlık ve karaktersizlik demeyeyim mi? Seçim olmayacağını, ya da seçim olsa bile bunun seçim olmayacağını uzun süredir yazan marjinal bir Türk solu da tabii destek verecek bu söyleme, “seçimle gitmeyen” Erdoğan’ın daha şık ve güzel yöntemlerle götürülmesi umuduyla. Destekleyecekler çünkü onlar da kuş beyinli (bakın, namussuzluk + ahlâksızlık/karaktersizlik + kuş beyinlilik demiş oldum şimdi de). Çünkü ufukları “benden sonra tufan”la sınırlı. Çünkü sınırsız bir yıkıcılık ve çatışmacılığın olası bedeli hakkında en küçük bir nosyonları yok. Aynen 1 Mayıs 1977 akşamındaki süklüm püklüm halleri gibi, bir an gelecek, içlerinden biz ne halt ettik diyecekler belki. Ama ne gam, sonunda bu felâket kışkırtıcılığına da kendileri dışında bir günah keçisi bulacaklar. Vicdan çağrıları vicdansızlığı gizlediği için. Böyle bir dönem bekliyor bizi. Hepinizin allah belânızı versin.

Serbestiyet, 30.09.2015