Kimilerine göre konuşulabilecek ‘en makul’ isim, kimilerine göre Kürt sorununun çözümü için ‘en milli, en yerli’ kişi. Abdullah Öcalan’dan söz ediyorum…

Dün Milliyet’te yayımlanan Öcalan’ın görüşme zabıtlarını okuyunca doğrusu kafam karıştı. Barış için ‘son umut’ olduğu söylenen adam buysa herkesin işi zor, başta da ‘İmralı sürecini’ yürüten hükümetin. Karşımızda ‘komplo’larla düşünen, her şeyi kendisine bağlayan megaloman bir ‘lider’ var. Sözleri çok iddialı, hatta hayal ürünü. ‘AKP’yi 10 yıldır ayakta tutan benim… Biz AKP’yi çıkartan gücüz’, diyor Öcalan ve devam ediyor; ‘İslamcıların 40 yıllık rüyasıydı, rüyalarını gerçekleştirdik. Biz AKP’ye iktidarı altın tepside sunduk’. Öcalan’ın AK Parti’ye yaptığı ‘iyilikler’ bununla sınırlı değil; darbecilere karşı AK Parti’yi koruyup kollamış, MİT’in ‘gayri-milli’ ellere düşmesini engellemiş, Başbakan’ın tutuklanmasını önlemiş! ‘Nasıl yani?’ diye sormamak elde değil. Sırrı Süreyya Önder’in hitabıyla ‘başkan’ epeyce uçmuş!

Yazının devamını Zaman Gazetesi‘nden okuyabilirsiniz.

Kürt meselesinde önemli hadiseler yaşandı. BDP heyeti, İmralı’da Öcalan ile görüştü. Öcalan’ın mektupları başta BDP olmak üzere ilgili adreslere ulaştı. Muhatapların kendi aralarında değerlendirmelerini yapıp Öcalan’a verecekleri cevap beklenmeye başlandı.

Görüşmelerden Öcalan’ın, başlamış olan süreci “tarihî” olarak nitelediğini ve Kürt meselesini Türkiye’nin demokratikleşmesi çerçevesinde ele aldığını gördük. Bu nedenle Öcalan, toplumun sinir uçlarına dokunacak ve geniş kesimlerdeki korkuları ayaklandıracak (federasyon, özerklik, öz savunma, vb.) kavramların kullanılmasından imtina edilmesini salık veriyor. Herkesin hassasiyetleri gözetmesini ve sorumlulukla hareket etmesini bekliyor.

Ahmet Türk’ün diplomatik bir dille ifade ettiği gibi “Devleti zorlayacak talepleri yok” Öcalan’ın. İronik bir durum ama Kürt milliyetçiliğinin en önemli aktörü olan Öcalan, Kürt milliyetçiliğine set çekiyor ve milliyetçilik temelinde değil demokratikleşme temelinde bir çözüm geliştiriyor. Anadilde eğitimin önündeki engeller kaldırıldığında, nötr bir vatandaşlık anlayışına geçildiğinde ve adem-i merkeziyet esasına dayalı bir yönetim tesis edildiğinde Türkiye’de hem Kürtlerin hem de Türklerin rahat edeceğini belirtiyor.

“İlk kurşun günü”

Öcalan’ın hareket planında silahların susması öncelikli adım. Newroz’da çatışmasızlık ilan edilmesini ve şartlar oluştuğunda da 15 ağustosta PKK’nin silahlı güçlerini sınır dışına çekmesini planlıyor. Bu tarihlerin sembolik önemi var: Newroz, yeni bir başlangıcı işaret ediyor. 15 Ağustos ise PKK’nin silahlı mücadeleye başladığı ilk günü simgeliyor. Eğer süreç planlandığı gibi işlerse “ilk kurşun günü”nde PKK sınır dışına çıkacak.

Sürece dair hissiyatım; iktidar ile Öcalan arasındaki görüşmelerin kamuoyunun bildiğinin ötesinde olduğu yönünde. Keza Kandil de sürecin dışında değil. İşin doğası gereği Kandil ile bir temasın olması lazım. Hükümetin ve Öcalan’ın kendine güvenen hâlleri de, Kandil’in bir süreci akamete uğratmayacağının bir işareti. Yani, temel konular üzerinde bir mutabakat var; taraflar tabanlarını buna hazırlamaya odaklanmış durumdalar.

Kürtlerin bu anlaşmaya nasıl baktıkları son günlerde çok tartışıldı. Bazı köşelerde ve ekranlarda Kürtlerin bu süreçten tedirginlik duyduklarına dair görüşler serdedildi.

Bana göre; sokaktaki Kürtler ile Kürt siyasal eliti arasında bir ayrım yapılmalı. Eğer genel olarak “temkinli bir iyimserlik”ten bahsediliyorsa; sokakta umut ve iyimserliğin, siyasal mahfillerde ise temkinin ve tedirginliğin dozunun daha yüksek olduğu söylenebilir.

Sokaktaki Kürtler, savaşı solumaktan ve savaşın tahribatından bezmişler. Tekrar çatışmalı bir ortama dönülmesinden duydukları endişe samimi. Kafalarının bir köşesinde silahların patlamasına dair tüm korkular bulunduğu da doğru. Ama iyimserlikleri daha yüksek. Görüşmelerin yapılması, verilen ılıman mesajlar ve sürecin genel olarak iyi seyrediyor olması umutlarını ve desteklerini arttırıyor.

Kürt siyasal elitinde ise bir tedirginlik var. Siyasal elitten sadece BDP anlaşılmasın; BDP ve PKK’nin etki alanı içinde yer alıp aynı zamanda onları etkileyen sivil, siyasi ve medya yapılanmalarıdır kastedilen. Kürt siyasetinin karar merkezlerini tedirgin kılan nedenlerden biri AKP’yle ilgili. AKP’nin yaklaşan seçimleri kazasız belasız atlatmak için bu süreci başlattığı ve kullanacağı kuşkusu, buralarda yaygın. Ayrıca zaten hegemonik olan AKP’nin, bu sorunu çözmesi hâlinde mücadele edilmesi güç bir siyasi partiye dönüşeceği endişesi de az değil.

Öcalan tedirginliği

Bir de dışa vurulmayan Öcalan ile bağlantılı bir tedirginlik var. Öcalan, 20 yıldır kültleştirilen ve“tek adam” pozisyonuna oturtulan biri; onun hata yapacağını veya kandırılacağını söylemenin siyaseten yanlış olacağı biliniyor. Ama kaderin Kürtlere güldüğü ve onları Ortadoğu coğrafyasında önemli bir aktör hâline getirdiğinin düşünüldüğü bir dönemde, Öcalan’ın çıtayı en alt seviyede tutmasından rahatsızlık duyuluyor. Ve alttan alta Öcalan’ın tabiri caizse “davayı ucuza sattığına/satacağına” ilişkin bir şüphe dolaşıyor.

Bu tedirginlikleri anlıyorum, ama paylaşmıyorum. Öcalan’ın rahatlıkla manipüle edileceği ve devletin her talebine “evet” diyecek noktaya gediği endişesi, gerçeğe tekabül etmiyor.Dahası, sürecin onu başlatanlardan bağımsız kendi dinamikleri var. Çatışmaların olmadığı bir ortamda Kürtler, yürütecekleri siyasi bir mücadele ile demokrasiyi tahkim edebilir ve herkes için daha fazla özgürlük alanı açabilirler. Bunun için ise siyasetçilerin, tedirginlikten ziyade, kendilerine güvenmelerine ihtiyaç var.

Taraf, 01.03.2013

Osman Gençer’in bana yaptığıyla bir insana silahla suikast yapmak arasında fazla bir fark görmüyorum. Adlî makamlara sesleniyorum: Lütfen gereğini yapın.

Hayatımın en korkunç olayını 2006 yılının kasım ayında yaşadım. 18 Kasım 2006’da İzmir’de AK Parti Gençlik Kolları il başkanlığı tarafından düzenlenen AB hakkındaki bir panelde yaptığım bir konuşmadaki kimi ifadelerim uygarlık ve insanlık düşmanı bazı kişi ve çevreler tarafından hayatımı cehenneme çevirme gerekçesi ve aracı yapıldı. Medyanın bir kısmı şahsıma karşı bir linç kampanyasıbaşlattı. Gazi Üniversitesi hakkımda iki soruşturma açarak ders vermemi engelledi ve beni açığa aldı. Yargı bürokrasisi taciz konvoyuna katılarak hakkımda bir ceza davası açtı. Üniversiteden iki kınama cezası verildi. Uyduruk bir iddianameye dayalı göstermelik bir yargılamanın ardından 15 ay hapis cezasına çarptırıldım, fakat ceza ertelendi. Medya kampanyası ve ifade özgürlüğüne zerre kadar saygısı olmayan organize çevrelerin bu saldırıları hayatımı altüst etti. Can güvenliğim tehlikeye girdi. Çeşitli yollardan çok sayıda ölüm tehditleri aldım. Haftalarca öğrencilerim tarafından korundum. 19 Ocak 2007’deki Dink cinayetinden sonra hükümet tarafından şahsıma bir koruma polisi tahsis edildi. Üç yıl böyle dolaştım. Bir yıl gönüllü sürgüne gitmek zorunda kaldım. Benim yanımda ailem de maddî ve manevî sıkıntılar yaşadı. Kısaca, şahsımda bir üniversite profesörü fikirleri yüzünden medyanın ağırlıklı kısmı ve o zaman daha canlı olan bürokratik devletle sivil maskeli uzantıları tarafından çarmıha gerilmek istendi.

Bunların sebebi neydi

Ne olmuştu da benim etrafımda bir fırtına kopartılmıştı? Aslında hiçbir şey olmamıştı. Paneldeki konuşmamda Kemalist tek parti diktatörlüğünün ifade özgürlüğü, din özgürlüğü, teşkilatlanma özgürlüğü, siyasî katılma hakları, siyasî iktidarın kullanılış biçimi ve denetlenebilirliği açısından ilerlemeden çok gerilemeye tekabül ettiğini söyledim. Bu gerçek, tek parti dönemi 1925 öncesiyle ve 1950 sonrasıyla karşılaştırılırsa açıkça ortaya çıkar dedim. Soru cevap kısmında ise, bir muhabirin sorusu üzerine, bu tür şeylerin soğukkanlılıkla tartışılması gerektiğini belirttim ve şunu ekledim: “AB üyelik süreci devam ederse, ileride Türkiye’ye gelen Avrupalılar ‘neden her yerde sadece Atatürk’ün heykelleri var, neden her yerde sadece aynı adamın fotoğrafları asılı’ diye soracaklardır.” İzmir’deYeni Asır adında zaten bir linç alışkanlığı ve geleneği olan bir gazete varmış. Gazetenin genel yayın müdürü Osman Gençer (şimdi Habertürk gazetesinin Ege müdürü) isimli şahıs ertesi gün “Hain Sözler” başlıklı, fotoğrafımla süslenmiş bir manşet çekerek beni “hain” ilan etti. Gazete piyasaya çıktığı andan itibaren hayatım tehlikeye girdi. Bu zat, günlerce, kendisini hem savcı hem hâkim hem infaz memuru yerine koyarak beni linç etme, hedef hâline getirme amaçlı yayınlarını sürdürdü. Nitekim, sonradan öğrendim ki, 19 kasım sabahı ben ayrıldıktan sonra bir grup kaldığım oteli basıp beni aramış. Bulsalardı, herhalde en azından tartaklanmış olacaktım. Ancak, bu mahallî linç kampanyasının ulusal ölçeğe taşınması İstanbul medyasının bir kısmının onun üzerine atlamasıyla oldu. Yani Osman Gençer kendine suç ortakları bulmada zorluk çekmedi.

Linçe katılan başkaları da var…

Aradan yıllar geçti. Ceza mahkûmiyeti hem usul hem esas bakımından Yargıtay tarafından bozuldu. İlk derece mahkemesi da bu karara uyarak sözlerimin ifade özgürlüğü kapsamında olduğuna ve suç teşkil etmediğine hükmetti. Bekledim ki, Osman Gençer ve ortakları bir pişmanlık ve utanma emaresi göstersin, bir özür dilesin. Hiç tınmadılar. Bu yazıyı kaleme almamın ana sebebi bu. “Pişmanız, kusura bakma” deseydiler yaptıklarını unutacaktım. Yapmadılar. Yazının ikinci sebebi yanlışlıkları ve alçaklıkları teşhir ederek aynı facianın başkalarının da başına gelmesine engel olmaya katkı sağlamak. Evet, Osman Gençer hayat hakkıma saldırı noktasına ulaşan bu suçun baş sorumlusu. Vicdansız, uygarlık dışı bir linç kampanyasının asıl müsebbibi. Ama başkaları da var. Sanırım kim olduklarını tahmin edebilirsiniz. Gazetesini yıllarca adeta şeytanın hizmetine koşan, bu çerçevede bana karşı da silah gibi kullanan ve kullandırtan, kendisine yakışan çirkinlikte ve acizlikte bir saldırı yazısı karalayan ve cevabımı da yayımlamayan Ertuğrul Özkök. Hem aynı gazetenin web sitesinde hem de, Murat Çelik’le birlikte, Habertürk’te, sürüye katılan Fatih Çekirge. Tabiî ki Emin Çölaşan. Böyle linç kampanyaları hiç onsuz olur mu? Kanaltürk’ün o zamanki sahibi Tuncay Özkan ve kanalın isimlerini bilmediğim haber editörleri. ATV’de haber sunan Ali Kırca ve mutfaktaki ortağıYılmaz Özdil. Tekrar tekrar 20 yıla kadar hapis talebiyle yargılanmam için yazılar döşenen Hulki Cevizoğlu. Daha düşük perdeden de olsa koroya katıla Defne Samyeli, Rıza Zelyut, Mustafa Mutlu, Necati Doğru, Ümit Zileli, Mine Kırıkkanat vb. Aylar sonra saçma sapan yazılarla müdahil olmaya çabalayan Zülfü Livaneli. Ve şimdi adlarını hatırlamadığım daha birçok gazete fıkra yazarı. Emekli General Şener Eruygur ve başka bazı subaylar. YÖK’e öğretim üyeliğinden atılmam için dilekçe veren TGB’ciler. Emir komuta zinciri içinde Malatya Üniversitesi’ndeki tüm hocalara aleyhime bildiri imzalatan Fatih Hilmioğlu. Aynı şeyi Gazi İİBF’de yapmaya çalışan Muhteşem Kaynak. Ve elbette Gazi’nin o zamanki rektörü Kadri Yamaç…

Hepsinden “özür” alacaklıyım

Bu kimselerin hepsinden birer özür alacaklıyım. Peki, özür dilerler mi? Sanmam, zira herkes kumaşının gereğini yapar. Zaten benim onların özrüne ihtiyacım da yok. Çabam, uygarlık değerlerine aykırı, insanlık dışı eylemlerini teşhir etmeye yönelik. Ancak,Osman Gençer’in durumu farklı. Onun bana yaptığıyla bir insana silahla suikast yapmak arasında fazla bir fark görmüyorum. Bunu anlayacak çapta mıdır bilmem, ama aynı şey kendi başına gelseydi mutlaka anlardı. Evet, adlî makamlara sesleniyorum: Bu yazı Osman Gençer hakkında bir suç duyurusudur. Lütfen gereğini yapın.

Taraf, 23.02.2013

Doğru olan, İmralı görüşmeleriyle yeni anayasa yapım sürecinin aynı döneme denk gelmemesi, anayasanın şimdiye kadar bitirilmiş olmasıydı.

Eğer öyle olsaydı, şimdi bazı BDP ya da PKK sözcülerinin çıkıp, AK Parti’nin zaten uzun süredir savunduğu ve artık gerçekleştirmek üzere olduğu kimi anayasal reformları“Öcalan’ın talepleri” gibi ortaya koyması; “Sayın Öcalan anayasadaki vatandaşlık tanımının şöyle olmasını, yerel yönetimlerin yetkilerinin böyle olmasını istiyor”diye konuşması da mümkün olmayacaktı. Öcalan’la görüşmeye giden BDP heyetinde Anayasa Komisyonu’ndan iki kişinin olmasına özel anlamlar atfedilmeyecek; sanki bu kişiler oraya Öcalan’la birlikte anayasa yazmaya gidiyorlarmış gibi bir hava yaratılamayacaktı.

Her neyse, doğacak güneşe “doğ” demek kendilerini iyi hissetmelerini sağlayacaksa, varsın desinler, biz bu üslubu da susarak geçiştirebiliriz.

Ama bizim bir şeyi aklımızdan çıkarmamamız lazım: Biz bu anayasayı kendimiz için; daha demokratik bir Türkiye için, Kürtler ve Türkler arasındaki gönüllü beraberliği pekiştirmek için yapıyoruz. Bu ülkede Anayasa’nın 66. Maddesi’nin değiştirilip hiçbir etnisiteye atıf yapmayan yeni bir vatandaşlık tanımının getirilmesi için yürütülen demokratik mücadelenin on yıllara dayanan bir geçmişi var.

Yazının devamını Bugün Gazetesi‘nden okuyabilirsiniz.

Türkiye’nin demokratikleşme sürecinde son 10 yıldır adını sürekli duyduğumuz Genç Siviller ODTÜ’lü bir grup öğrenci tarafından kurulur. Kaynaşlı Depremi sonrasında yardım için bir araya gelen bir grup gencin birlikteliği zamanla bir mail grubuna dönüşür. Daha sonra Gaziantep, Mardin ve Van’da Buluşmalar gerçekleştirilir. Bu Buluşmalar daha sonra birçok ilde de yapılır. 

GENÇ SİVİLLER

“GENÇ SİVİLLER ADINA VE SPOR AYAKKABISI SENBOLÜNE GİDEN YOL MUSTAFA BALBAY’IN HABERİYLE BAŞLADI”

Öncelikle bize Genç Siviller’i anlatır mısınız? Hangi amaçla, ne zaman kuruldunuz? Kimsiniz, neler yapıyorsunuz? 

Genç sivillerin içinde olan her bir ferdin kendi hikayesini Genç Siviller’in hikayesinin başlangıcı olarak alabiliriz aslında. 

Herşey ODTÜ’lü bir grup öğrencinin Kaynaşlı Deprem bölgesine yardıma gitmesi, burada herkes gibi devlet baba ikonunun enkaz altında kaldığını görmesi, sivil inisiyatiflerin ve amatör radyoların ne kadar çok işe yaradığını anlamasıyla başladı.  Bu birliktelik bir mail grubuna dönüştü. Mail grubuna başka üniversitelerden de öğrenciler katılmaya başladı. O yıllarda (1999) sanal ortamda biraraya gelmek, fikir tartışması yapmak henüz çok yeni bir şeydi. 

Sanal ortamda biraraya gelen insanlar en az yılda bir defa fiziksel olarak da bir araya gelmeye karar verdi. İlk olarak DSP’li Kültür Bakanı Ahmet Tan’ın desteğiyle Ankara’dan bir tren dolusu üniversite öğrencisiyle Gaziantep, Mardin’e gittik.

Daha sonra 19 Mayıs Gençlik Bayramı’nı vesile ederek ‘buluşma’ etkinliklerine başladık.İlk buluşma 2000 yılında henüz Olağanüstü Hal Bölgesi olan Van’da gerçekleşti. Dönemin ANAP’lı Kültür Bakanı Erkan Mumcu ve DYP Van Milletvekili Hüseyin Çelik’in desteğini aldık. Bugün televizyoların en aranan yüzleri ile Van’a büyük bir çıkarma yaptık. 2000 yılı için radikal denilebilecek konular konuşuldu. Bu etkinlikten iki ay sonra Van’da Olağanüstü Hal uygulaması sona erdi. 

Buluşmalar, İstanbul, Rize, Ankara, Konya, Diyarbakır, Bursa gibi şehirlerde yapılmaya devam etti. 2003 yılında Ankara’da TBMM salonlarında gerçekleşen Buluşma’da ‘19 Mayıs Törenlerini Stadyumlardan Kurtaralım’ başlıklı bir bildiri okundu. Henüz ‘Genç Siviller’ adını almadan ilk şöhret gelmişti. Ertesi gün bütün gazetelerde manşetteydik. Bu ilgi sadece bizim bildiriden dolayı değildi, DYP’den Ak Partiye geçmiş ve Milli Eğitim Bakanı olmuş Hüseyin Çelik’in de toplantının yapıldığı salona uğraması ve bu çağrımıza katıldığını söylemesi medyanın ilgisini daha da arttırdı. 

Ertesi gün çıkan gazetelerden bizim bu çağrımızı olumlayan Radikal de vardı, konuya nötr kalanMilliyet  de, ‘Hazmedemediler’ diye linç edenCumhuriyet de. 

Bizi buradan Genç Siviller olmaya taşıyacak olan ise Mustafa Balbay’ın Cumhuriyet’in manşetinden görülen ‘Genç Subaylar Tedirgin/Rahatsız’ haberi oldu. Türkiye siyasi geleneğinde darbenin ayak sesleri vardır. Bu sesler genel olarak gazetlerin attıkları ‘Asker rahatsız’, ‘Genelkurmayın ışıkları sabaha kadar açık kaldı’, ‘Hişt hişt’ gibi manşetleri aracılığıyla duyurulur. 

Ordu, klasik yönteme başvurmuş, AKP iktidarına ilk uyarısını yapmak için Balbay’a haber yaptırmış, bu iş için bizim çağrımızı da kullanmıştı. Tıpkı 27 Nisan e-muhtırasındaki Kur’an okuma yarışması gibi bizim 19 Mayıs tartışmamız askerlerin hoşuna gitmemişti.   

İşte Genç Siviller adına ve spor ayakkabası sembolüne giden yol Balbay’ın bu haberiyle başladı.‘Genç siviller de sizden rahatsız’ diyebilme hakkı elimize geçmişti artık. 

Bu hakkımızı 2006 yılında “Kürt Sorunu” ile ilgili bir bildiride kullandık. ‘Bu dünyada Türklerle Kürtler de bir arada yaşayamayacaksa BATSIN BU DÜNYA’ diye biten bildirimiz çok ses getirdi. Çünkü ilk defa çok ciddi bir konu Orhan Gencebay’ın, Sezen Aksu’nun, MFÖ’nün şarkı sözleriyle anlatılmıştı. 

O gün bu gündür adımız Genç Siviller Rahatsız’a çıktı. Postalı en çok andıran spor ayakkabısı da logomuz oldu.

“POPÜLER DİL VE MİZAH BİZİM EN BÜYÜK FAKLILIĞIMIZ”
Genç Siviller’i diğer gençlik STK’larından ya da yapılanmalarından ayıran özellikler nelerdir?
 
Bizim sırtımızda yumurta küfesi yok. Yaptığımız işlerin birilerini rahatsız veya memnun etmesini çok dert etmiyoruz. Vicdani siyaset yapıyoruz, interneti etkin kullanıyoruz ve hızlı hareket ediyoruz. Siyasetin çatık kaşlı yüzünü ve ciddi dilini değiştirmeye çalışıyoruz.Popüler dili ve mizahı kullanıyoruz. Bu, Türkiye’de siyaset yapanların çok alışık olmadığı bir durum. Sanırım en büyük farklılığımız da bu.

Açıkcası yaptığımız işler bizi eğlendiriyor ve amacına ulaşıyor. Sırf bir şey söylemiş olmak için konuşmuyoruz. Sonuç almayı, etki etmeyi, kendimizde söz ettirmeyi önemsiyoruz. Türkiye’de genelde eylem yönü olan örgütler eteklerindeki taşı dökerler, adeta ‘laflarını ortaya koyarlar. Beğenen alır gider beğenmeyen bırakır kaçar’. Biz bu tavrı şımarıkça buluyoruz. Tek dikkat edilmesi gereken şey söylediğin sözün doğru olması değil, ne zaman, nerede ve hangi cümlelerle söylediğin de çok önemli. Bizden hiçbir zaman şu şikayeti duyamazsınız. ‘Biz şu kadar faaliyet yaptık, basın bizi görmedi’, basın bize bakmıyorsa biz basının baktığı tarafta dururuz. 1 Mayıs 2008’de The Marmara Oteli’nden sarkıttığımız ‘1 Mayıs 1977’de buradan ateş edenler bulunsun’ pankartı eylemi tam olarak ne demek istediğimi çok iyi anlatıyor. Bütün televizyon kameraları Taksim Meydanı’na bakarken mesajı baktıkları tarafa asmak.

“KİMSEYLE 10 YILLIK AKTİVİZİM ANLAŞMASI YAPMADIK!”

Genç Siviller kurulduğu günden bugüne yaptığı faaliyetlerle adını çokça duyurdu. Son dönemde ise sessizliğe büründüğüyle ilgili eleştiriler duyuyoruz. Bunu da iktidarla temasınız olmasına bağlıyorlar. İçinizden biri mecliste olduğu için sesiniz çıkmadığı söyleniyor. Bu eleştirilere cevabınız ne olur? 

Elelştirileri umursamıyoruz. Kimse ile 10 yıllık aktivizim anlaşması yapmadık. Devletten maaş almıyoruz. Kamu görevlisi değiliz. Keyfimiz nasıl isterse öyle yaparız. 

Esas önemli konu şu: Genç Siviller’in sesinin çıkmadığını duyabiliyorsanız ortam çok sessiz olmalı. Demekki kimseden bir ses çıkmıyor. Doğrusu biz bu kadar büyük bir alanı kapladığımızı düşünmüyorduk. 

CHP ile ilgili bir kaç eylemi hariç tutarsak; Genç Siviller parlamentoya yönelik değil Türkiye’nin rejimine yönelik eylemler yaptı. Türkiye’de siyasete vurmayan STK’ya kız vermiyorlar neredeyse.  Bir de bizim bakanların milletvekillerinin peşinden koşmamıza gerek yok.  

Kurumlar özel koşullarda doğuyor. Özel şahıslarla yükseliyor. Sonra o koşullar biraz değiştiğinde ya da lokomotif insanlar çaptan düştüğünde kurumlar da yıkılmaya mahkum kalıyor. 

Biz Genç siviller’in iyi bir deneyim olduğunu, elindeki ‘know how’ın örgütlenme, ilginç fikir bulma ve iş yapma tarzının yeni nesil aktivizmine çok uygun olduğunu görüyoruz.Bu nedenle kendimizi tekrar ederek yavaş yavaş ölmek yerine yeni alanlar açarak kurumsallaşmayı tercih ettik. Genç Sivillerin kuruluşu üzerine hiç kafa yormamıştık. Herşey kendiliğinden olmuştu. Şimdiye kadar tepe tepe kullndığımız bu araç için ilk defa oturup düşünüyoruz. Bakıma sokuyoruz. Yeni modüller ekliyoruz.

Başbakan Sayın Recep Tayyip Erdoğan AK Parti gurup toplantısında, ‘iktidar oldukları 10 yıllık süreç içerisinde engelli bireylerin istihdamını AK Parti olarak her zaman önemsediklerini ve gerek engelli bireyleri ve gerekse işverenleri bu noktada her zaman teşvik ettiklerini belirtmiştir. Kamuda 2002 yılında sadece 5 bin 777 engelli memur olarak istihdam ediliyorken AK Parti hükümeti göreve geldikten sonra bu sayıyı yaklaşık 5 kat artırarak 27 bin 224 kişiye çıkarmış olduklarının’ altını çizdi. 

Başbakan ayrıca,’2011 yılında bir yasa değişikliği ile dünyada ilk defa engellileri merkezi bir sınava tabi tutarak kamuda istihdam etmeye başladıklarını ve 2013 yılında 8 bin 115 engelli bireyin  daha kamuda istihdam edileceğini belirtti’.

Bu açıklama ve uygulamalarda gösteriyor ki, toplumun en dezavantajlı grubunu oluşturan engellilerin çalışma yaşamında yer almaları ve imkan bulmaları aynı zamanda ekonominin güçlü ve istikrarlı bir şekilde büyüdüğünü ve geliştiğini de göstermektedir.

KALKINMA VE ENGELLİLER

Dünya Sağlık Örgütü (WHO) ve Dünya Bankası’nın (DB) 2011 yılında açıkladığı ve Şubat 2012’de Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı tarafından Türkiye’de tanıtımı yapılan ‘Dünya Engellilik Raporu’nun engellilik ile ilgili çarpıcı ve önemli sonuçlardan biri de engellilikten kaynaklı sorunların çözümünün bir insan hakları olduğunun yanı sıra ‘kalkınma’ öncelikli olduğunun da altını çizmesidir. Böylece kalkınma politikalarının oluşturulması/uygulanması çerçevesinde engelli bireylerin de göz önünde bulundurulması ve sürece katılması önemsenmektedir.

Böylece, engellilerin ‘kalkınma’ önünde bir engel değil, kalkınmanın bir aktörü olarak görülmesi engellilere yönelik, ‘asalak’, ‘beleşçi’, ‘işe yaramaz’ gibi, ‘toplumsal engelli’ bakış paradigmasının da değiştiğinin bir göstergesi olmaktadır.

3 Aralık 2012 Dünya Engelliler Günü’nde, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı ile Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı arasında imzalanan İşbirliği Protokolü kapsamında Özürlü ve Yaşlı Hizmetleri Genel Müdürlüğü ve KOSGEB tarafından geliştirilen ortak bir çalışma ile ”Girişimcilik Engel Tanımaz” projesini hayata geçirmek için ilk adım atılmıştır.

Bu projenin en önemli yanlarından birisi dünya engelliler gününde başlangıç yapması ve diğer bir yönü ise çalışma süreçlerine katılırken büyük sıkıntı ve engellerle karşılaşan engellilerin ‘girişimci’ olarak işgücü piyasasına dâhil olmalarını desteklemesidir. 

ÖNYARGILARI YIKMAK

Engellilerin hayata girişimi için, kamu kurum ve kuruluşlarına, yerel yönetimlere, üniversitelere, engelli STK’larına, işveren kuruluşlarına, ailelere kısacası herkese büyük görev ve sorumluluk düşmektedir.

Proje ortaklarından biri olan Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı her yıl açıklamış olduğu ‘Üniversitelerarası Girişimcilik ve Yenilikçilik Endeksi’ kriterleri arasına engelli bireyin hayatına dokunan yenilikçi ve fark yaratan çalışmaları ön plana çıkaran araştırmaları yapan ve bunu hayata geçiren çalışmaları da eklemeli ve bu yönde üniversiteleri teşvik etmelidirler.

Kamu idaresi, yerel yönetimler, üniversiteler ile işbirliğine giderek engelli bireylerin ‘engelli girişimciliği’ni ve inovasyon çalışmalarını yapabilecekleri ‘Engelsiz Girişimcilik Merkez’lerini açmaları, kurmaları yönünde desteklemelidirler.

Engelli STK’ları bu süreçde etkin ve aktif bir rol almalı yapılan çalışmalara destek vermelidirler. Artık engelli  STK’larının  ve engelli temsilcilerinin  ciddi bir paradigma değişimine ihtiyaçları vardır. Kamu, yerel yönetim, işveren, girişimci gibi paydaşların kapılarını iş bulmak, bağış toplamak, yardım almak, bilet satmak için değil yaptıkları projelere, girişimci fikirlere, buldukları ürünlere patent almak, sponsor bulmak, destek almak vb. gitmelidirler.

Kamuya yararlı dernek olabilmek için özellikle engellilik alanında ya da engellilik için çalışan STK’ların yapmış oldukları faaliyetler; inovasyon, teknolojik, bilimsel, girişimcilik, sosyal girişimcilik  gibi. kıstaslara tabii olmalı ve ancak bu şartları yerine getiren STK’lara bu hak verilmelidir. Bu ve bunun gibi konulara dikkat ettiğimiz sürece, engelli bireyin insan haklarına ve onuruna yaraşır bir yaşam kurmalarına yardımcı ve destek vermiş oluruz.

En büyük görev ve sorumluluk engelli bireyin kendisine ve ailesine  düşmektedir. Yasaların çıkmasını beklemek ya da çıkarılması için uğraşmak tek başına engellilerin yaşadıkları dezavantajlı durumları ortadan kaldırmaya yetmeyecektir.

SÖZ DE YETKİ DE ENGELLİDE

Engelli birey, bir başkasından bir şeyler beklemek yerine kendisi için, kendisi bir şeyler yapmalıdır. Engelli bireylerin girişimcilik alanında ön plana çıkması aynı zamanda engellilerin istihdamını da artıracak ve ülkenin kalkınmasına katkı sunacaktır. Engelli bireyler yaşamları boyunca, hayatın içinde kalmak ve hayata tutunmak için büyük mücadele vermektedirler. ‘Girişimcilik Engel Tanımaz’ projesinden alacakları bilgi ve destekle bir çok ‘engelli girişimci’ iş dünyasında yer alacaktır.

Hz. Mevlana’nın dediği gibi ‘yeni şeyler söylemek lazım’ diyerek, yapılması gereken engelli bireye güvenmektir. Engelli birey de ‘devlet kapısı’nda iş bulmak için beklemek yerine, kendi işini kurmak için harekete geçmelidir.  Engelliler artık ‘iş verilen’ değil, ‘işveren’ olmayı istemelidirler.

Yeni Şafak, 24.02.2013

Kürtçe ve matematiğin ne alakası var diyeceksiniz…

Çok alakası var. İkisi de birer dil… Kürtçe dünyada 40 milyon civarında insan tarafından konuşuluyor (Kemal Burkay’a göre) matematik ise, bütün dünya milletleri tarafından konuşulan evrensel bir dil…

Şimdi konumuza gelelim:
2012-2013 öğretim yılına ait seçmeli ders tercihlerinin dağılımı açıklandı. Türkiye çapında matematik dersini seçenlerin sayısı 783 bin küsur olmuş. Yaşayan diller ve lehçeler dersini (yani Kürtçeyi) ise sadece 28 bin küsur öğrenci seçmiş…

Kaba bir hesapla, Kürtlerin genel nüfus içindeki payını yüzde 15 olarak kabul edersek ve aynı oranın 18 yaş altı grupta da geçerli olduğunu varsayarsak; 16 milyonluk toplam öğrenci kitlesi içinde 2 milyon 400 bin Kürt öğrenci olduğunu söyleyebiliriz.

Yazının devamını Bugün Gazetesi‘nden okuyabilirsiniz.