Ömür boyu içinizde taşıdığınız, varlığını bile fark etmediğiniz bir organın ne kadar değerli olduğunu ancak onu beklerken anlayabilirsiniz.

Türkiye yıllardır organ bağışı sayısını yükseltmek için çareler arıyor. Ve ben de yıllardır bu konuda çözüm olabilecek bir yöntemi yazıp duruyorum.

Dün, Sağlık Bakanlığı’nın bağışı artırmak için geliştirdiği son formül basında yer aldı. Buna göre organ bağışı vasiyet şeklinde yapılacakmış. Hayattayken organlarını bağışlamak isteyenler için vasiyetname şeklinde düzenlenecek bağış formu Sağlık Bakanlığı’nın sistemine işlenecek, böylece ölümü halinde ailesinin onayını alma zorunluluğu ortadan kalkacakmış.

Yazının devamını Bugün Gazetesi’nden okuyabilirsiniz.

Dün ‘vesayet devleti’ topluma, siyasete hâkimdi. Onları tanzim ediyor, denetliyordu. Peki bugün ‘yeni devlet’e karşı siyaset ve toplum daha mı özgür ve özerk?

Bu ülkede hep ‘devlet merkezli’ bir düzen egemen oldu. Devletin ‘merkezi’ konumu kah güvenlik endişeleriyle meşrulaştırıldı, kah Kemalist ideolojiyle…  Devlet temel, kurucu ve başat güç olarak toplumun da bireyin de üzerindeydi.

Çok partili dönemde anayasal dayanaklara kavuşan ‘vesayet rejimi’ni demokratlar kadar dindar ve muhafazakâr çevreler de eleştirdi. Ancak devletin ‘sahipliği’ Kemalistlerden muhafazakârlara el değiştirdikçe devletin kurucu, temel ve başat güç olmasına yönelik eleştirel pozisyonlar da erimeye başladı. Dindar ve muhafazakâr kesimler artan bir düzeyde devlete karşı özerk ve mesafeli tutumlarını terk ediyor ve devletle bütünleşiyorlar. ‘Devlet-toplum kaynaşması’ olarak da resmedilen bu süreçle cumhuriyetin başından itibaren kendini devlete karşı konumlandıran büyük bir toplumsal kesim aslında özerkliğini de kaybediyor. Bu, devlet karşısında toplumun zayıflaması anlamına geldiği gibi ‘resmiyet’ karşısında ‘sivilliğin’ erozyonuna da işaret ediyor.

Yazının devamını Zaman Gazetesi‘nden okuyabilirsiniz. 

Diktatörleri sevmeli miyiz? Cevap, adamına göre değişir. Diktatörlere kategorik olarak karşı olanlar “hayııır!” diye bağırır. Ama sosyalistler, sosyalist olmayan diktatörleri topa tutarken, sosyalist olanlarını bağrına basıyor. Aynen Lenin’e, Stalin’e, Mao’ya, Pol Pot’a ve Castro’ya yaptıkları gibi. Demek ki sevilme ve onanma bakımından diktatörler arasında bir eşitsizlik var.

Sosyalist teori bu eşitsizlik konusunda ne diyor acaba? Sosyalist olmayan diktatörler olması gerektiği gibi yerin dibine batırılırken sosyalist olanlar niçin övülüyor ve yüceltiliyor? Kim Hitler’i, Mussolini’yi, Pinochet’yi hayırla yâd eder? Böyle yapana iyi gözle bakılır mı? Ama neden bu “lanetli” kişilerdeki özellikler ve icraatlar sosyalist isimlerde tezahür edince tavırlar değişiyor? Lenin ile Hitler, Stalin ile Mussolini arasında ne fark var? Sosyalistler sosyalist diktatörlerin işlediği cinayetleri cinayet, işkenceleri işkence saymıyor.

Elbette bu tavır yalnızca “bizimkilere” mahsus değil, sosyalistlerin neredeyse hepsi öyle. Bu bakımdan al Fransız sosyalistini vur Türkiyeli sosyaliste. Pek az sosyalist, Tony Judt gibi, sosyalist vahşeti dürüstçe sergileyip kınayabildi.

Yazının devamını Zaman Gazetesi‘nden okuyabilirsiniz.

Sahi, demokrasi neydi? Aşağıdaki satırlar, 28 Şubat’tan sonra oluşan ‘büyük demokrasi koalisyonu’nun tabanına ve de tavanına bir hatırlatma olarak okunabilir.

Bir yöntem olarak demokrasi, seçimler yoluyla çoğunluğun tercihlerinin belirlenmesi ve bu tercihler doğrultusunda kamu politikalarının oluşturulması anlamına gelir. Ancak demokrasi sadece “adil” ve “özgür” seçimlerin varlığıyla hayatiyet kazanmaz. Özgürlükler ve temel insan hakları, demokrasinin içermesi gereken değerlerdir. Demokrasilerde güç hiçbir kimsenin ya da grubun tekelinde değildir; iktidar tekelleştirilemez. Yasama, yargı ve yürütme işlevlerinin ayrıştığı kuvvetler ayrılığı ilkesi, düzenli aralıklarla yapılan seçimler, sivil toplum örgütleri, çıkar grupları gibi kurumlar ve mekanizmalar gücün tekelleşmesini ve mülkleşmesini engelleyicidir. 

Yazının devamını Zaman Gazetesi‘nden okuyabilirsiniz.

“Terör”, “terörizm”, “terörist” çok sık kullanılan ancak tanımlanması kolay olmayan, bu yüzden tanımları ve muhtevaları üzerinde tam bir mutabakat bulunmayan kavramlar.

Nitekim, uluslararası literatürde, birinin terör veya terörist olarak gördüğünü bir diğerinin özgürlük ve bağımsızlık hareketi veya özgürlük ve bağımsızlık savaşçısı olarak görebildiği devamlı vurgulanır. Türkiye’deki durum nedir? Teröristleri ve terörizmi tespit ve tahlil etmek,  ülkemizde, özellikle PKK söz konusu olduğunda, dünya ölçülerine göre daha zor mu kolay mı? Bu soruyu ‘‘abesle iştigal’’ sananlar çıkabilir, ama yanılmış olurlar. Bunu, tıbbî bir benzetmeyle, bir toplumsal hastalık söz konusuysa, hastalığın teşhis sürecinin ve işlemlerinin mühim bir parçası olarak görmek gerekir.

Yazıya konu teşkil eden kavramların bugünkü kullanımıyla doğuşu ve yayılışı 1960’lar ve 1970’lerde vuku buldu. 1960’lar Batı kolonyalizminin yeni bir çözülüş evresiydi. O zamanlar dünya iki kutupluydu, Soğuk Savaş tüm hızıyla sürmekteydi. 

Yazının devamını Zaman Gazetesi‘nden okuyabilirsiniz.

“Politize Türkiye” haftalardır İmralı görüşmeleriyle yatıp İmralı görüşmeleriyle kalkarken, milyonlarca genç bambaşka bir gündemle kıvranıyor.

Eminim şu anda yüz binlerce aile yeni Milli Eğitim Bakanı Nabi Avcı’nın ana hatlarını açıkladığı lise ve üniversite giriş sistemindeki değişiklik yüzünden uykusuz geceler geçirmekte. Gençler gergin, aileler gergin…

Büyük çoğunluk henüz yeni sistemin ne getirip ne götürdüğünü tam anlayabilmiş değil. Ne var ki, İmralı, anayasa, başkanlık sistemi gibi “büyük” meseleler gündemi öylesine esir almış ki, kimse 16 milyonluk bir kitlenin bu “küçük” meselelerini tartışmıyor.

Yazının devamını Bugün Gazetesi’nden okuyabilirisiniz.