Türkiye‘nin Alevileri de tıpkı Kürtler ve dindarlar gibi Ergenekon rejiminden çok çekti. Aleviler, devletin zorla Sünnileştirme politikalarına haklı olarak direndiler. Türkiye‘nin Alevi meselesi buradan doğdu. Alevilerin çoğunluğu laik bir yaşam tarzına sahipti. Dolayısıyla Türk devletinin istediği ideal yaşam tarzı buydu. Fakat Alevilere yönelik sevgisizlik ve güvensizlik Kemalist rejime Osmanlı’dan miras kalmıştı. Osmanlı döneminde de Aleviler hep “sapkın” ve “isyankâr” görüldü. Eğer başları ezilmezse her an devlete başkaldırabilirlerdi.

Cumhuriyet de ilk olarak Alevilerin din adamlarına baskı kurdu. Tıpkı Sünni din adamlarına da baskı yaptığı gibi. Alevilerin “Dedelik” makamı yasaklandı. Dedelerin zorla sakalları kesildi. Şimdi unutturulmak isteniyor ama Alevi aydını Şenol Kaluç’un söylediği gibi Alevi dedeleri Kemalist rejim tarafından çok zulüm gördü. Haklarına, hukuklarına tecavüz edildi.

Ardından 1938 Dersim katliamıyla o bölgedeki Alevi nüfus nerdeyse tamamen yok edilmek istendi. 1960’lardan sonra Alevilerin sol hareketlerde aktif hale gelmesi Türk devletinin “komünizm tehlikesi” paranoyasıyla birleşti. Her Alevi yurttaşa “potansiyel komünist” gözüyle bakıldı ve ezildiler.

1970’lerde Kemalist rejimin “Stay Behind” yapılanmasının (İşte bu tam olarak Ergenekon’dur) organize ettiği üç Alevi katliamı yaşandı: Çorum, Malatya ve Maraş katliamları. Aynı şekilde 1990’ların başında da iki katliam daha yaşandı: Sivas ve Gazi katliamları.
Türk derin devletinin bu katliamlarda iki amacı vardı. Birincisi her zaman potansiyel tehdit olarak görülen Alevileri sindirmek. İkinci olarak da bu katliamları Sünniler işliyor gibi gösterip bir Alevi- Sünni çatışma ortamı yaratarak kendi gücünü konsolide etmek. Çünkü Ergenekon rejiminin başka türlü ayakta durması mümkün değildi. SünnilerAlevilere, Aleviler Sünnilere düşman olmadığı müddetçe bu rejimi yönetemezdiErgenekon elitleri.

Nitekim bu rejim 70’lerde “komünizm“i baş tehlike görürken ve her Alevi yurttaşı da “Potansiyel komünist” diye damgalarken dindar yurttaşları Alevilere karşı örgütlüyordu. 90’larda ise “İslamcılık” baş tehlike görüldü ve bu sefer de özellikle 28 Şubat darbe sürecinde Alevi yurttaşlar Sünni dindarlara karşı örgütlendi. Bu Ergenekon rejiminin temel stratejisiydi.
Artık bu strateji de iflas etti. Bu rejim tarihe gömüldü. Şimdiyse Türk- Kürt, Alevi- Sünni, dindar- laik hangi kimlikte olursak olalım amacımız gerçek bir demokratik hukuk devleti inşa etmek için el ele vermek olmalı.

Sabah, 26.04.2016

Ergenekon FETÖ ve Aleviler yazısı ilk önce Hür Fikirler üzerinde ortaya çıktı.

The democratization package, on which the Justice and Development Party (AKP) is putting the final touches, covers a range of topics while focusing on four main issues: the peace process with the Kurds and resolution of the Kurdish issue, the Alevi issue, solutions to the problems of non-Muslim communities and the injustices of the Feb. 28, 1997, coup. AKP staffers say the core of the reforms covers a range of injustices. 

The package is expected to be disclosed by Erdogan at a news conference dedicated to introducing it. The final contents will be approved at a meeting of the government. In addition to the steps to be taken in the context of the peace process, others are expected to include anti-discrimination measures, punishment for hate crimes, lifting restrictions on head scarves and expanding the boundaries of the freedoms of expression and protest.

Another important part of the package concerns the elimination of practices that have drawn criticism from Europe and resulted in Turkey being indicted too many times at the European Court of Human Rights. In this respect, Erdogan hopes to reshape the Turkish legal system to conform with the criteria of the European court. The following democratization measures are among those expected to feature in the package.

1. Names formerly in Kurdish and other local languages will be reinstated. For example, Tunceli, which suffered massacres in 1938, will be reassigned its original Kurdish-Alevi name of Dersim.
2. It is intended that the Heybeliada Ecumenical Seminary will soon be reopened. There will also be additional measures related to the rights of non-Muslims.
3. Legal status will be granted to cemevi, Alevi houses of worship, and with the status of centers of faith, entitled to obtain land, electricity and water on favorable terms.
4. Injustices surrounding the Feb. 28 coup, including detentions, will be addressed. 
5. Some of Turkey’s reservations related to the European Council’s Autonomy to Local Administrations charter will be removed.
6. Mother tongues will be allowed in government service.
7. There will be an independent police auditor established as well as a commission to fight discrimination. The village guard system will gradually be abolished.
8. Banning political parties will not be allowed. A majority-vote system will replace the proportional electoral system, and political parties will receive treasury assistance according to their vote ratios. Barriers to campaigning in mother tongues will be removed.
9. There is the possibility of putting dedes, Alevi religious leaders, on the state payroll.
10. There will be no restrictions on apparel worn in public.The package will also present reforms related to head scarves in public offices. 
11. Hate crimes will be classified as such.
12. The Gendarmerie General Command will be removed from the command of the chief of General Staff and placed under civilian control at the Ministry of Interior.
13. Long-term detention without trial will be eliminated.
14. Election thresholds said to have been removed from the package will actually be included. Three alternatives of 3%, 5% or 7% have been discussed. It is believed that the new threshold will be 5% or 7%, instead of the current 10%.
15. The teaching of Kurdish will be allowed in private and public schools.

The reactions of Kurdistan Workers Party (PKK) leader Abdullah Ocalan and PKK-affiliated politicians to Erdogan’s proposals are of course of significance. Selahattin Demirtas, co-chair of the pro-Kurdish Peace and Democracy Party (BDP), responding to reports that the democratization package had been taken to Imrali prison for Ocalan to review, said, “Whether the package has been taken to Imrali or not is meaningless, mere speculation.”

When asked by a reporter whether he will be traveling to Imrali, Demirtas revealed that delegations have not been able to visit Ocalan for 20 to 25 days. He said such meetings should take place every other week, and with larger delegations, but until now, the government has not allowed these changes. He later added, “We think a BDP delegation will be going to Imrali by Sunday at the latest.”  

Demirtas asserted that if the government consults with political institutions to get the opinions of the opposition and civil society organizations about the reform package, the final product would be improved and more comprehensive. 

Asked if the BDP’s views had been sought in drafting the reforms, Demirtas recalled that they had shared a 25-item list of reform proposals with the government and the public at the beginning of the second phase of the process. Demirtas said their demands covered not only the Kurds, but general problems of democracy in the country.

Demirtas said, “The government says it has been working on the package for a long time, but in an atmosphere of mystery and secrecy. All the key items are well known. We all know how democracy will come and what is missing. At the moment, the government is trying to shape its own political agenda before submitting it to the public agenda. Otherwise, why would they need weeks and months of nightlong deliberations to work on the package. When it is revealed, we will see what it includes, how far the demands are met, what is satisfactory? We will make our position known then.

Demirtas concluded, “This democratization package is very important for a lasting solution [to the Kurdish issue] and peace. For people of Turkey the most vital issue is that no young people have died in the mountains in the last ten months.”

Almonitor

Erdogan Promotes Democratization Package yazısı ilk önce Hür Fikirler üzerinde ortaya çıktı.

Mehmet Barlas’ın pazar günü yazdığı gibi Türkiye tarihinde demokratik yöntemlerle seçilmiş sivil siyasi liderleri yamyamvari yöntemlerle yemek isteyen vesayetçiler her zaman oldu. Bu yamyamlar önce klasik yamyamlık yöntemleriyle sivil siyasetçileri yediler. Sonra modern ve postmodern yamyamlık yöntemleriyle demokrasiyi mideye indirdiler. Şimdiyse çok daha ince postmodern yöntemleri deniyorlar.

Bu tezgâhı sezen milletin çoğunluğu ise YEDİRMEYİZ diyor. Vesayetçilerin tuzağına düşmüş bazı gerzek ‘liberaller’ de bu yamyam korosuna katılarak tarihin çöp sepetinde yerlerini aldılar. Gelin isterseniz vesayetçi yamyam zihniyet nerden nereye gelmiş kısa bir tarihsel özetle tahlil edelim.

Hep vesayetçiler galip geldi

Eski Türkiye döneminde iktidar mücadelesi vesayetçiliğin merkezi olan TSK ile demokratik yollarla seçilmiş siyasi partiler arasındaydı. Tabii o zaman ince bir dille gölge boksu değil en sert sözlerle ağır siklet boks maçı yapılırdı. 2007-11 dönemine kadar da her zaman TSK demokratik yolla seçilmiş siyasi partilerin ağzını burnunu kırardı. 50’li yıllarda Başbakan Adnan Menderes liderliğindeki Demokrat Parti ile askeri vesayet arasındaki siyasi kavgadan cuntacılar galip çıktı ve 27 Mayıs 1960’ta darbe yapıldı. TSK demokratik düzeni ortadan kaldırdı ve Menderes ile iki bakanını idam etti. DP mensuplarının büyük çoğunluğu hapse atıldı ve partililerin tamamının hayatı mahvedildi.

Demirel’in korkaklığı

Sonrasında Türkiye halkının çoğunluk iradesi, öldürülen Başbakan Menderes’in çizgisini takip ettiğini halka fısıldayan – çünkü açık açık söylemek yasaktı- Süleyman Demirel önderliğindeki Adalet Partisi’ni yine iktidara getirdi. Menderes’in başına gelenler yüzünden askerlerden her zaman çok korkmuş bir siyasetçi olan Demirel askerlerin “kırmızı çizgi” saydığı siyasi konulara hiç girmeyip tüm mesaisini ekonomik kalkınma işlerine verdiyse de 12 Mart 1971 askeri darbesiyle devrilmekten kurtulamadı. Demirel, darbeye hiç direnmedi. TSK muhtırasını duyar duymaz Başbakanlıktan istifa etti ve yeni askeri hükümetin kurulması konusunda orduya tam destek vereceğini söyledi. Türkiye halkının çoğunluğu ve AP tabanının önemli bir kısmı Demirel’in askerlerden korkan bu tırsak tavrını onurlu bulmadı. Bu olaydan sonraki siyasi yaşamı boyunca Demirel’in oyları bir daha hiçbir zaman tek başına iktidara gelmeye yetmedi. Ama ona rağmen 1970’lerin sonundaki tamamen dağılmış siyasi tabloda bu sefer koalisyon hükümetinin başbakanı olarak yine Demirel iktidardaydı. 1980 konjonktüründe Demirel askerlerin her dediğini yapmaya hazırdı. 1971’den daha da militarist çizgiye yakındı. Kürtler, Aleviler, Ermeniler ve komünistler konusunda TSK kadar sert ve zalim politikalardan yanaydı. Demirel n’aparsa yapsın Kemalist Türk siyasal sisteminin tek patronu Silahlı Kuvvetler’e yaranamadı ve 12 Eylül 1980’de bir kez daha devrildi. Darbeci askerler Demirel’i ve diğer siyasi liderleri hapsetti ve tüm siyasi partileri kapattı. 1983’te yeniden demokratik siyasi hayat başlayınca TSK bir sağ bir de sol görünümlü iki kukla parti kurdu. Birinin başına emekli bir generali, öbürünün de bir emekli valiyi koydu. Sonrasında denge olsun diye liberal görünümlü bir partiye daha izin verildi. Bu partinin başına da vesayetçi yamyamların yaşarken en nefret ettiği adam olan -şimdilerdeyse tonton diye sahtekârca övdükleri- Turgut Özal geçti.

Yamyamlığın öyküsü yarın devam edecek.

Bu yazı Sabah Gazetesi‘nde yayınlanmıştır.

Türkiye’de yamyamlığın tarihi yazısı ilk önce Hür Fikirler üzerinde ortaya çıktı.

***

“Mü’minler ancak kardeştir. Öyleyse kardeşlerinizin arasını düzeltin. Ve Allah’a karşı takva sahibi olun. Umulur ki, böylece siz rahmet olunursunuz” ayetinin derin anlamının tüm Müslümanlara yeniden hatırlatılacağı yer İstanbul (Türkiye değil İstanbul) olacaktır. Hz. Peygamber’in “Müslüman Müslüman’ın kardeşidir. Müslüman Müslüman’a zulmetmez ve bir diğer Müslüman kardeşini yalnız bırakmaz. Müslüman Müslüman’ı zalime teslim etmez” sözünün zihinlere ısrarla nakşedileceği merkez üs İstanbul olacaktır.
İstanbul bu hikmet mesajlarının İslam dünyasına yayıldığı santral şehir olmak zorundadır. Bu İstanbul’un kaderidir. Çünkü ip koptuğu yerden bağlanır ya da bir üstadın deyişiyle yiğit düştüğü yerden kalkar. İslam ipi İstanbul’da kopmuştur ve yeniden bağlanacağı yer yine İstanbul’dur. Başka çare yoktur. Yakın gelecekte Endonezya’dan Pakistan’a, Bangladeş’ten Nijerya’ya, İran’dan Mısır’a, Fas’tan Afganistan’a, Cezayir’den Sudan’a, Irak’tan Etiyopya’ya, Yemen’den Turan’a, Suudi Arabistan’dan Malezya’ya ve hatta Çin Müslümanlarından Rusya Müslümanlarına, Hindistan Müslümanlarından Avrupa-ABD Müslümanlarına kadar herkesin gözü kulağı İstanbul’da olacaktır.
Bugün bunu asla kabul etmek istemeyecek Müslümanların bile yıllar içinde geleceği nokta bu olacaktır. Bu dediklerimin hayata geçeceğini hep beraber göreceğiz. Müslümanlar dünyanın her yerinde birbirinin kanını akıtırken bu manzarada Türkiye yok ve olmayacak. En acil konu başarıldı ve Kürt meselesinde barış sağlandı. Şu an Yeni Türkiye’nin acil çözmesi gereken iki temel mesele vardır. Birincisi toplumun, ikincisi devletin bütünlüğüne ilişkindir. Alevi meselesi ve Hizmet- Hükümet meselesi.
Yeni Türkiye’nin aydınlarının nerdeyse tamamının hakkında söz söylemeye bile korktuğu ikinci mesele iddia ediyorum ki evrensel bir öneme sahiptir. Sadece Türkiye’nin değil İslam dünyasının geleceği açısından da çok önemlidir. Usuletle, suhuletle ele alınması ve tahlil edilmesi gerekir.

Bu yazı Sabah Gazetesi‘nde yayınlanmıştır.

İslam dünyası ayağa İstanbul’dan kalkacak yazısı ilk önce Hür Fikirler üzerinde ortaya çıktı.

Bu yazı Sabah Gazetesi’nde yayınlanmıştır.

Rusya, Gülen hareketi ve Erdoğan yazısı ilk önce Hür Fikirler üzerinde ortaya çıktı.

***

İnsan hakları, demokrasi ve serbest piyasa kurumlarının tam oturduğu liberal demokratik bir rejim mi? Yoksa eski düzenin sadece aktörlerinin yer değiştirdiği yine demokrasi-dışı bürokratik güçlerin egemenliğini sürdürdüğü, hür ve adil seçimlerin sadece göstermelik yapıldığı yeni bir vesayet rejimi mi? 

***

Dindarlara, Kürtlere, Alevilere, Hıristiyanlara ve Yahudilere “ikinci sınıf yurttaş” gözüyle bakan ve yeri geldiğinde de bu kesimlere zulmeden o totaliter rejimin tarihe karışması Türkiye’nin büyük çoğunluğunu memnun etti. Ergenekon rejimi döneminde Türk devletinin “ideal vatandaş” tanımı madde madde sıralarsak şuydu:
1. Laik/ seküler bir yaşam tarzına sahip olunacak. 
2. Sünni olunacak. 
3. Türk olunacak
ABD’deki WASP (White Anglo-Saxon Protestan) kimliğine benzer bir LAST (Laik- Sünni-Türk) kimliğiydi bu. Kemalist ideolojiye göre Türk vatanı bu ideal kimliğe sahip vatandaşlardan oluşmalıydı. Ergenekon rejiminin devleti ve özellikle de ordusu bu kimliğe sahip olmayanları LAST kimlik formuna dönüştürmek için asimilasyon politikaları uygulayan bir yapıdaydı. Yani bu Kemalist projeye göre Sünni dindarlar laikleştirilecek, Aleviler Sünnileştirilecek, Müslüman olmayanlar Müslümanlaştırılacak ve Türk olmayanlar da Türkleştirilecekti.
Bu kesimler kendi istekleriyle asimile olursa Türk devleti çok memnun oluyordu. Fakat “Kimliğimi değiştirmem” diyenler Ergenekon rejimince dövüle dövüle yola getiriliyordu. 

***

Haliyle insanların kimliklerini zorla dönüştürme iddiasında olan bu rejim totaliter bir rejimdi. Türkiye’nin bugün hâlâ çok konuştuğumuz birçok meselesini bu korkunç rejim yarattı.
Türkiye’nin Türklerden sonra en geniş nüfusa sahip kesimi Kürtler baskıcı asimilasyon politikalarına haklı olarak direndi. Türkiye’nin Kürt meselesi buradan doğdu. Türk devleti Kürtçe konuşmayı dahi yasakladı. Kürtçe şarkı söylemek yasaktı. Kürtçe yazmak yasaktı. Kürtçe kitap, gazete ve dergi çıkarmak yasaktı. Kürtlerin çoğunluk olduğu şehirlerin ve kasabaların orijinal isimleri Türkleştirildi. Kürtlerin hafızası formatlanmak istendi. Kendi kimliğini inkâr eden, asimile olmayı kabul etmiş Kürtler devletin her kademesine gelebilirdi. Kürt kimliğine sahip çıkan, Kürt olmaktan utanmayanlara kamusal alan yasaktı. Böyle tip Kürtlerin eski Ergenekon rejiminde gördükleri tek muamele ezilmek ve dışlanmaktı. 

***

Türkiye’nin hâlâ çoğunluğunu oluşturan Sünni dindarlar da bu zorla laikleştirme/ sekülerizasyon politikalarına direndi. Türkiye’nin İslam meselesi buradan doğdu. Eski rejimin en nefret ettiği sembollerden biri başörtüsüydü.
Başörtülü kadınların öğrenci olması bile yasaktı. Üniversitelerde ve devlet dairelerinde başörtüsü takmak tamamen yasaktı. Türk ordusu içinde eğer bir askerin eşi ya da kız kardeşi ya da annesi başörtüsü takıyorsa o an ordudan kovuluyordu. Kovulduktan sonra mahkemeye gitme hakkı bile yoktu. TSK içinde askerlere verilen emirlerde birbirlerini ihbar etmeleri söyleniyordu. Eğer bir Türk askeri başka bir meslektaşının gizli gizli namaz kıldığını ya da eşinin askeri karargâh dışında gizlice örtündüğünü görürse hemen bunu belgeleyip ihbar edecekti. Böyle bir şekilde meslektaşının “İslami yaşam tarzı“na sahip olduğunu kanıtlayan Türk askeri ödüllendiriliyordu. Dindar olduğu “kanıtlanan” o kişi ise anında ordudan atılıyordu. 

***

İşte dün mahkûm edilen şey bu Ergenekon rejiminin ta kendisidir.

Bu yazı Sabah Gazetesi’nde yayınlanmıştır.

Ergenekon rejimi tarihe karışırken… yazısı ilk önce Hür Fikirler üzerinde ortaya çıktı.

Yazının devamını Sabah Gazetesi‘nden okuyabilirsiniz.

Atilla Yayla ve Liberal Düşünce Topluluğu yazısı ilk önce Hür Fikirler üzerinde ortaya çıktı.

Yazının devamını Sabah Gazetesi‘nden okuyabilirsiniz.

Emin Çölaşan’ın şantajcılığı mahkemece tescillendi yazısı ilk önce Hür Fikirler üzerinde ortaya çıktı.

Mecburiyetten en verimli çağında 42 yaşında, yarbayken emekli olmak zorunda bırakıldı ama TSK’da normal bir düzen işleseydi paşa olacaktı… Ben onu yine de olması gerektiği gibi anacağım bu yazıda. Şenol Paşa olarak… Milletin çoğunluğunun değerlerine saygılı, demokrasiye bağlı, sivil otoritenin tek patron olduğunu bilen bir subaydı, gerçek bir asker, gerçek bir komutandı… Milletin çoğunluğunun değerlerine düşman bir ordunun infilak edeceğini düşünüyordu, bunu ifade ediyordu. Sırf bunu ifade ettiği için malum cuntacı güçlerin nefretini kazanmıştı… Ne üzücü ki Şenol Özbek gibi subay gibi subaylar sırf hukukun üstünlüğüne inandıkları için, demokrasiye bağlı oldukları için, darbeciliğe düşman oldukları için ordudan dışlandılar. Özbek için irtica gibi bir “suç” da uyduramadılar ama o demokratlığından ötürü sürekli dışlandı ve yarbay rütbesinden emekli olmak zoruda bırakıldı…

2004 yılında, daha 42 yaşında… Ve üç gün önce bir trafik kazasında daha 50 yaşındayken kaybettik Şenol Paşa’yı… Haberi duyar duymaz iptal oldum, çok ama çok üzüldüm… Karşılıklı tanışmamıştık, bir kez telefonda 2 saate yakın konuşmuştuk yalnızca… Çok sıcak ve derin bir konuşma olmuştu…

Şenol Özbek’i son dönemde televizyonda ne zaman görsem izliyordum, yazılarını gördüm mü okuyordum… Yeni ve Büyük Türkiye’ye inanan, Yeni Ankara vizyonunu benimsemiş, bu ülkenin bir imparatorluk ufkuyla dünyaya bakmasını isteyen bir aydındı aynı zamanda. Kanal A’daki programı çok verimliydi. En son değerli dostum Sami Dadağlıoğlu’nun Beyaz TV’deki “Yüksek Gerilim” programında gördüm Şenol Paşayı, yine harika konuşuyordu. Daha evvel de yine Sami’nin bir yayınına telefonla bağlandığımda kendine “milliyetçi” diyen ama milletin değerlerine düşman birine haddini bildiriyordu. Orada da “Şenol Paşa” diye bahsetmiştim ondan, Sami de “Paşalığa terfi ettirdin Şenol Özbek’i” diye espri yapmıştı. Ben de o zaman “milletin paşasıdır Şenol Bey” demiştim…

Şenol Paşa siyasi eğilim olarak milliyetçi bir adamdı ama milletin değerlerine karşı cephe alıp kendine milliyetçi diyenlere meydan okuyan, Kürt kardeşlerimize yönelik dışlayıcı bir dil benimseyen kafatasçı milliyetçiliğe karşı çıkan bir adamdı. Öte yandan çok okuyordu, telefonda konuştuğumuzda Liberal Düşünce Topluluğu’nun, Atilla Yayla ve Mustafa Erdoğan gibi kıymetli liberal entelektüellerin bütün yayınlarını okuduğunu konuştuk, liberalizmi ve liberal değerleri de biliyor ve önemsiyordu… “Özgürlükçü-demokrat olunmadan milliyetçi olunmaz” dedi bana telefonda. Bir asker olarak kendisine öğretilenleri sorguluyordu. Bana aynen şunu demişti telefonda… “Liberal değerleri benimsemek Türkiye’nin hukuk devleti olması için çok önemli.

Ama liberalizmi savunanlar bu ülkenin yerli kodlarını ve genetiğini de bilmeliler, ona göre bir dil benimsemeliler. Bu ülkeye çok yabancı ve dışarıdan bir dile sahipler…

Ama mesela sen çok yerli bir adamsın, yerli bir dile sahipsin.

Bir yandan liberal düşünürler Hayek’i, Popper’i, Berlin’i iyi biliyorsun bir yandan da bu toprakların kültürünü iyi biliyor, o kültürel müktesebat içinden konuşuyorsun. O yüzden bu kadar kısa zamanda sevildin, popüler oldun. Hem sivil özgürlükleri hem de bu ülkenin tarihi derinliğini savunan bir dil lazım bu ülkeye”
Ben de hayatımda duyduğum en anlamlı övgülerden birini duyduğumu söylemiştim kendisine… “Bu millet orduda sizin gibi komutanlar görmek istiyor” demiştim… Şenol Paşa erken emekli olduğu için çok kısıtlı gelire sahip olan, o gelirinin çoğunu da kitaplara harcayan, çok sevdiği ülkesinin huzura ve refaha kavuşması için düşünce üreten bir adamdı. İnşallah Şenol Paşa’nın tasavvur ettiği imparatorluk ufkuna sahip bir ülke olacağız… Paranoyalardan arınmış, halkının bütün inanç ve kimlikleriyle barışmış, özgür, demokratik ve büyük Türkiye idealini hayata geçirecek bu millet… Yeni Türkiye, Şenol Paşa gibi imparatorluk ufkuna sahip, büyük düşünen insanların önemli yerlerde olduğu bir ülke olacak… Ruhu şad olsun. Allah gani gani rahmet eylesin…

Takvim, 04.05.2012

Gönüllerin paşası Şenol Özbek… yazısı ilk önce Hür Fikirler üzerinde ortaya çıktı.