Genel yayın yönetmeni değişikliğinin ilan edilmesiyle beraber gazete bir reklam, daha doğrusu bir  imaj yenileme kampanyası başlattı. Kampanya bence teknik bakımdan hayli başarılı, reklamlar kendini seyrettiriyor, ama kampanyanın içerik ve etki bakımından aynı başarı derecesini yakaladığı  kuşkulu. Reklam kampanyası “hürriyet” sözcüğü üzerine kurulmuş,  kurgulanmış. Spot söz herkese daha çok Hürriyet’in  lazım olduğunu vurguluyor. Bu sözde bir gerçeklik var, fakat hürriyet sözcüğünün  “h”sinin büyük değil küçük harfle yazılması koşuluyla.

Neden mi? Açıklayayım. Hürriyet’in insan hakları  sicili çok kötü. Bu kötü sicil içinde özgürlüğe verdiği manevi değer ve insanların somut özgürlüğüne gösterdiği saygı çok zayıf. Hürriyet deyince akla linç, karalama, ihbar kampanyaları geliyor. Ahmet Kaya’dan Akın Birdal’a, andıçlardan linç kampanyalarına, okulda namaz kılanlardan işyerinde başını örtenlerin ihbarına her özgürlük ihlalinde bu gazete adeta baş rolde. Gazetenin bir kısım çalışanlarının ve okuyucularının hali de bir tuhaf. Bir dostum anlattı. Geçenlerde liberalim diyen ama son zamanlarda CHP’yi ve CHP çizgisinde bir cumhuriyet anlayışını savunduğunu faş ederek liberalliği tatile gönderen, buna rağmen önüne gelenin liberalliğini saldırgan ve boyunu aşan bir uslupla sorgulamaktan imtina etmeyen bir arkadaşıyla uzunca bir sohbet gerçekleştirmiş.  Hayretler içinde bu arkadaşın  Ergenekon konusunda aynen militarist Kemalistler, ulusalcılar gibi konuştuğunu görmüş. Kendisine uzun uzun izah etmiş Ergenekon’un ne olup ne olmadığını. Hangi anlama geldiğini. Niye önemli olduğunu. Sanırım bu arkadaş pek mutlu olmamış söylenenlerden. Bir iki itiraz dillendirmek istemiş ama bu konuda ciddi bir tartışma yapmaya zihni mecali yokmuş. Acımış haline. Nasıl böyle yanıldığını anlamak için benzer durumdaki herkese sorulması gereken sorulardan ilkini sormuş. Cevabı alınca ikinci soruya gerek kalmamış. Soru hangi gazeteyi okuduğuymuş. Dostum şöyle tamamladı sözlerini:  “İyi ki sormuşum, cevabı duyunca arkadaşın problemini hemen teşhis ettim. Hürriyet okuyormuş. Sadece Hürriyet okuyormuş. Düşünebiliyor musunuz, liberal ve sadece Hürriyet okuyor. Sadece Hürriyet okuyan biri Ergenekon’a başka nasıl bakabilir ki!”. 

Aynı fikirdeyim, sadece Hürriyet okuyorsanız  yanılmanız ve yanıltılmanız kaçınılmaz. Bu gazete öyle bir gazete ki olanı olmamış, olmamışı olmuş gösterebiliyor. Sureti haktan görünüyor ama düpedüz faşist, ırkçı, otoriteryen bir yayın politikası izliyor. Darbelerin en aşklı destekçisi. Liberalizme ve liberallere de alabildiğine “düşman”. Hayır hayır, karşı değil, düpedüz düşman. Bu gazete faşist ama gerçek yüzünü sosyal hayattaki kendince zararsız  gördüğü renkliliği sayfalarında yansıtarak örtmesi sayesinde dostumun arkadaşı  gibileri yanıltabiliyor. Liberalim diyene bunu yapabiliyorsa bu Hürriyet, olmayanlara neler yapıyordur, varın siz tahmin edin.

Neyse, konuyu dağıtmayayım. Diyeceğim o ki Hürriyet gazetesi ve hürriyet arasında  giderilmesi olanaksız bir uzlaşmazlık var. Hürriyet gazetesi ile hürriyet adlı değerin karakterleri taban tabana zıt. Bu yüzden, gazetenin kampanyasını şöyle yorumlamak daha doğru olur. Herkesin gerçekten daha çok hürriyete ihtiyacı var. Bunun olabilmesi için ise herkesin daha az Hürriyet okuması gerekiyor.
Kısaca, herkese daha az Hürriyet demek herkese daha çok hürriyet demektir.

Daha az Hürriyet daha çok hürriyettir yazısı ilk önce Hür Fikirler üzerinde ortaya çıktı.

Hükümet hakkında bir rapor hazırlamak hakkı. Ama Özkök’ün bir şahsi ilerleme raporu hazırlamasına da gereksinim var. Bu raporda sanırım şu sorulara yanıt arayabilir:

Hala darbecilere sempati duyuyor mu?

Evren’in “sevimli bir ihtiyar” olduğunu düşünmeye devam ediyor mu?
Ergenekon Davası’nın hayali temellere oturan bir dava olduğu tezinde ısrarlı mı?

Bunca yaşananlardan sonra “411 el kaosa mı kalktı” başlığından utanç veya pişmanlık duyuyor mu?

Gazetesini ihbar ve linç kampanyalarından arındırmaya niyeti var mı?
Grubunun basında sağlamak istediği tekelleşmenin bazın özgürlüğüne katkısı olacağına inanıyor mu?

İlgili bir yazısına gelen eleştirilerden sonra Muğlalı kışlasının karşısına anıt yapılmasının mı yoksa kışlaya o adın verilmesinin mi yanlış ve provokatif olduğuna inanıyor?

Sorular artırılabilir. Kesin olan Ertuğrul Özkök’ün kişisel gelişim raporlarına da biraz vakit harcaması gerektiği. Yoksa bunu başkaları yapacak, haberi olsun!

Özkök’ün Raporu yazısı ilk önce Hür Fikirler üzerinde ortaya çıktı.

Umarım senden hayli genç olmama rağmen “size” kardeşim dememe ve dolayısıyla “siz” yerine sen diye hitap etmeme kızmazsın.

Zaten senin gibi bir hümaniste de(!)  bu yakışır.

Bugünkü yazında (4 Ağustos) Van Özalp Belediye başkanı Murat Durmaz’a bir mesaj göndermişsin.

Ben de sana bir mesaj göndermek isterim.

Kardeşim Ertuğrul,

Özalp’in önceki belediye başkanlarından biri ilçedeki Jandarma Garnizonu kışlasına 33 kişinin katilinin adını verilmeden önce katledilen 33 kişi adına bir anıt yaptırmış olsaydı.

Buna kızan Jandarma da Kürt sorununun çözümünün konuşulduğu şu günlerde karşılık vermek için kışlaya Mustafa Muğlalı adını vermeye kalksa ve bundan dolayı ilçede bir gerginlik doğsaydı.

Benzer bir yazı yazıp askerlere geçmişi kaşımayın, kışlaya Muğlalı adını vermeyin, insanların acısına saygı gösterin, unutun gitsin der miydin? Der isen niye anıta karşı aslan kesilip kışlanın adına gelince suspus oluyorsun?

Canım kardeşim,

Seninki nasıl bir mantık ben hiç çözemedim. Hep mağdurların, hakkı yenenlerin sakin olmasını, geçmişe sünger çekmesini, affedici olmasını istiyorsun ama öbürlerine hiç çağrın olmuyor. Bu ne biçim iştir anlamadım.

Sen adaleti mi yoksa gücü mü önemsiyorsun? Hak ihlallerine karşı çıkanlara “rövanşist” diyorsun ama rövanş mecburiyeti doğuran işleri yapanlara ses çıkarmıyorsun. Ya bir kere olsun hakkaniyetli davranıp bizi mahcup et, ya da gazetenin ismini değiştir kardeşim.

Ertuğrul Özkök Kardeşime Mektup yazısı ilk önce Hür Fikirler üzerinde ortaya çıktı.